The Year That Was

2018

“Whither is fled the visionary gleam
Where is it now the glory and the dream?” Wordswoth

Autumn in UK

One more year has passed. I am one more year older and that’s worrying. It is all the more scary when you are the data centre for not just you alone. As you get older three things happen, the first is that your memory fails and the second and third you can’t remember.  But thank God for the blessings that come with aging.

Is there anything that can be said in favour of getting old? Yes. There are many silver linings. Even as mental skills decline with age, the mind gets sharper at a number of other vital abilities. And also people learn to deal with social conflicts more effectively as they grow older. Negative emotions like sadness, anger etc. become less pronounced in old age than in those drama-filled younger years.

At the Ta Prohm Temple Siemreap

Though the year was stormy for the world outside with Trump-Kim Jong un standoff with their thumps on the nuclear buttons, Teresa May’s Brexit, and back home unprecedented floods and the Sabarimala crisis, it was mostly uneventful and leisurely for us. During March we had a much laid back and unhurried trip to Vietnam and Cambodia taking the countries, its sights and sounds at our own pace. Though one has to spend a little extra it is better to make travel plans on your own than joining those hectic group tours. September brought with it some additional responsibilities which I consider as my tithe of time to the faith I uphold.

Jason dressed up for the Halloween rounds

We were fortunate to be with our son’s family in UK during October/November when the English countryside was a riot of colour with Autumn in all its beauty. The thrill of the trip was latching on to Jason, our grandson, during his Halloween rounds in the neighbourhood. There is nothing like meeting up with old acquaintances and a surprise rendezvous always adds spice to an otherwise dull routine. November was generous that way too.

I do only the back seat driving since quite sometime while going on long road trips. But then, I wanted to prove that I can take on the wheels as of old. This month I drove about 700 kilometres(in two days) that gave an excellent opportunity to tone up my driving skills and the mayhem on the roads taught enough patience too.

But still your overall pace slows down, your golf drives do not get that far, your memory fails more often, your body finds it tough to keep pace with the mind and attention becomes disconnected from perception.

“The things which I have seen I now can see no more”

2017 (Facebook post of December 2017)

The year that has just a few more hours to go has been kind to us in more than one way. It closed many chapters and opened new ones. Many things that we were looking forward have come through this year that included Jaisy’s retirement after a long stint in the medical profession, a holiday in the US and a resident Ayurvedic restoration therapy towards the closing days. The very fag end found Jaisy reinventing her one-time passion for sketching and painting taking lessons from a skilled teacher young enough to be her student. Golfing continued to be my main getaway and travel taught us to appreciate the little things you have and the things you never realized you did. Yes, indeed travel opens up your eyes, your world and of course your heart. Feeling relieved that we did not insist on staying longer than necessary at one stage so that we do not lose the thrill of other stages awaiting us. “Closing cycles, shutting doors, ending chapters – whatever name we give it, what matters is to leave in the past the moments of life that have finished” (Paulo Coelho). As St.Paul said “forgetting what is behind and straining toward what is ahead”…

2016 (Facebook post of December 2016)

At the Gethsemane Garden during our Holy Land tour in February

The year 2016 has taken us personally through good times and tough times. As Dickens would put it perhaps it was an year of belief as well as incredulity, a season of light and season of darkness. Though a believer all through, the year had more than its fair share of troubled times triggering bouts of loss of faith. That’s ok as I’m in glorious company of our very own apostle St.Thomas who had doubts on the risen Lord. Again when things fall in places I’m back to my stubborn faith“The lark’s on the wingThe snail’s on the thornGod’s in His heaven And all is right with the world.”Ironically troubles of life make you both a believer and agnostic at the same time. You ask questions like “what on earth I am here for?” (even after reading Rick Warren’s Purpose Driven Life) and in the same breath will not hesitate to make all kinds of vows, Friday fasting, charity donations, pilgrimages and what not. 
That’s how we put on our religious robes for the faith journey to the land where Jesus lived and died. In spite of both Jaisy and me going far and wide across the globe, the guilt trip of not visiting Holy Land was weighing heavily on us for quite some time. March found us in Mount Sinai, Nazareth, Galilee, Jericho, Bethlehem and Golgotha and lo and behold it was indeed an occasion for reaffirmation of faith. Faith often begins where reason ends….”hidden from the wise and the learned but revealed to infants”.  Kneel down like a child and your are healed.
June saw the second bereavement in the household since we moved over to the present house in1992. As my daughter has scripted about her grandfather “he has left nothing unsaid”, a true military man till his last breath. 
The September trip to Rameshwaram, Dhanushkodi was rewarding in more than one way…the long drive through the parched Ramnathapuram District, the rail-road sea bridge to Rameswaram island and the ghost town of Dhanushkodi reminding one of the ephemerality of human nature.
The year end took us to England and the winter was too unkind perhaps to make you understand Shakespeare better.“Blow, blow, thou winter wind Thou art not so unkind As man’s ingratitude; Thy tooth is not so keen, Because thou art not seen, Although thy breath be rude.”
Golf took the back burner this year as I wasted more time on social media…fighting against fears which are of no concern to me. Jaisy and me are planning many more journeys in the years to come, if health permits. Unfortunately time seems to go faster as you grow older.

Back to school

How many of you were actually taught to communicate effectively? Did you ever have a class between kindergarten and high school that taught you how to work through conflict? Or be a good listener? Or how to express empathy? I’m sure you didn’t. Me neither.

After a long gap of 54 years I am back to school, neither as a student nor as a teacher but as part of the management. In this half century the concept, approach, and process of education has undergone a sea change. Gone are the days when students walked longways to schools through country roads and fields in small groups, getting caned by teachers for reaching late, and sending children for tuitions /coaching was never an idea to parents. Till upper primary I attended government schools near my house but high school education was at a boys’ school run by the Catholic Church, two to three kilometers away. We walked all the way and on return stopped by the play ground for a game of football barefooted after keeping our bundled books and the tiffin box tightly held together by a thick rubber band along with the chappals, near the goal post, reaching home late invariably. We could wear any clothes we wanted as there was no uniform, and our footwear was mostly the thin hawai slippers. There was hardly anyone who were dropped off in cars or even two wheelers – almost everyone walked to school and back. We never knew the religion or caste of our friends, never bothered about the colour of their skin – it was just the way we were, the sap of life slowly rising up in our slim bodies.

I was lucky to be taught by some very memorable teachers. K.V.Chacko, my class teacher in 8th(for us Fourth Form) at the beginning itself had declared a prize for the best performing student which will be announced after the annual examinations.  He kept his word by religiously keeping a full record of all our test scores of the year and on the first day of the reopening day itself declared the final rankings where I stood first and that was the first ever recognition I received in my academic life. There I learnt the first life lesson too – perseverance pays and there are teachers who are fair and square with no manipulation or favouritism.  School was all drab and dreary with some delightful intermissions of language classes that I enjoyed. All the teachers were middle aged males and those were days when school teaching as a professional role for men was highly regarded unlike today. There was hardly any training in public speaking, debating, communication skills or value education. Perhaps that was true of every run of the mill school those days. How many of you were actually taught to communicate effectively? Did you ever have a class between kindergarten and high school that taught you how to work through conflict? Or be a good listener? Or how to express empathy? I’m sure you didn’t. Me neither.

Though there were some scholarship examinations as you go along, SSLC (for me it was the 11th year of school, though for some with us, it was 10th)was the ultimate touchstone of brilliance. We (the 1964 SSLC batch) were guinea pigs for many academic experiments. Till then examinations were descriptive and with us the pattern changed to multiple options, one word answers and short questions.Two batches of students were clubbed together to introduce ten plus two pattern. One year course of Pre-University was abolished and in came the Pre-Degree where one had to choose his group of optionals – Physics/ Chemistry/Mathematics(1st Group), Biology/Physics/Chemistry (2nd Group), and the Humanities (3rd Group). I was a resolute and introverted lad(but for my football) at school and had taken SSLC as a challenge always in competition with James and Chandrasekharan my arch rivals in every examination.My SSLC book, especially the marks of General Science and Mathematics, made my parents think that I am born to be a doctor. Though I feebly argued for Humanities group for Pre-Degree, it was arbitrarily pushed aside citing my excellent marks in Science and Maths, though I told them that scoring marks has nothing to do with one’s ultimate interests. Should parents make their children‘s decisions?  May be it depends on what and when they should allow kids to make their own decisions? Child rights were unknown then.Now my nine year old grandson jokingly hints at the “irresponsibility” of his parents, silently eloquent about his right to leisure and recreation.

In Kerala SSLC and Pre-Degree slowly gave way to ICSE and CBSE. There are even schools right herewith international syllabi like International Baccalaureate,Edexcel or Cambridge International Examinations.  Private schools sprang up like mushrooms dotting the entire geography of Kerala. Properly(and improperly) dressed children in uniforms with necktie, shoes and expensive school bags are a common sight everywhere. How can we tell a good school from a bad one? This really starts at the human level, but that’s a broader issue. Some institutions have made their mark, where the pupils, the teaching staff, the cleaning staff and the local community keep the school in high regard. What are the USPs of these institutions? Could be the excellent infrastructure, the enlightened managements, the values they hold on to, the well-educated parents, the dedicated faculty, the bright students and above all the X factor. Unlike olden days now students are neatly attired, dropped off in posh cars or by the school bus, picked up by parents either from the school or from the bus points,well-stocked canteens to cater as per taste with excellent opportunities to develop curricular, co-curricular and extracurricular talents. 

Let us educate our children to become responsible citizens, respect their surroundings and to tread lightly on the Earth. And above all make them aware of their rights – right to good education, right to good parentage, right to good environment and righto express themselves…..something unheard of in our school days. And let us not forget parents are the best teachers

Agasthyakoodam the Herbal Mountain

1
(The trek was in 2006 and the piece was published in Destination Kerala in the same year and later in Deccan Chronicle)
For a long time I was looking for a small cohesive group for this long cherished but much postponed trek to Agasthykoodam. Unless the fellow travelers are on the same wavelength I was sure that the three days of an otherwise heady trek to the second highest peak in Kerala, will turn disastrous. Finally two veteran journalists and two young executives of varied interests made the team perfect. Agasthykoodam is a legendary herbal mountain located 60 Kms North East of Trivandrum on the southernmost tip of the Sahya ranges. A journey to Agasthyakoodam, believed to be the abode of sage Agasthya, is a way to rejuvenate your body and soul. While it is a spiritual quest for some, for others it is a close encounter with nature at her pristine best.
We got the clearance from the Forest Department without any fuss. They had gone an extra mile in providing us with the assistance of two armed guards throughout our trek. In addition we availed the paid services of three other helpers from the local Eco Development Committee for carrying our provisions and cook for us for the next three days in the forest. The journey of around 30 km was carried out in two phases, starting from Bonacaud a sleepy tea county now in disarray. The tea estates are abandoned by the owners and the plantation workers have turned to either eco- tourism or illicit brewing for a living.To preserve the rich flora and fauna of Agasthyamala and the surrounding areas covering around 1025square kms, Agasthya Vanam Biological Park was established in 1992. The intention was to restore the degraded forests and restoring plant life. So you will get to see a large number of rare trees and exotic colorful orchids. More than two thousand varieties of rare herbs of medicinal value can be found here. Eighty percent of the plant species here are said to be unique to this region. No wonder Agasthyakoodam and its surrounding Western Ghats, constitute a complete ecosystem of bio-diversity.

We started early morning. The first phase of trekking was mainly through the plain forests and so not too strenuous. The sunrise among the hills and the trees was a glorious sight. After the first few miles we entered the dazzling grasslands dotted with trees, a welcome sight for our city-weary eyes. The elephant grass, at certain places, was as tall as ourselves and soon we realized that we should have worn full sleeves to escape their sharp blades. On the way we had to cross endless streams but the real challenges were Neyyar, Karamanayar and Vazhappinthiyar where we had to hop from rock to rock through the river bed or form a human chain to keep balance. And then there were the hills so steep that the forehead will touch the knees as you climb up and the cooling waterfalls to recharge your exhausted body and soul.

In the deep forest we met a tribal (Kani), with his companion dog, collecting herbs. He identified for us the famous herbs “Arogyapacha” “Chakkarakolli” and “Kallurukki” proven antidotes for debilitating diseases, diabetes and urinary calculus. But visitors be careful, as you are not allowed to take away any of the herbs or other forest produce. On the other hand the tribals seem to have a right for collection, may be on the confidence that they don’t exploit nature like the greedy outsider. I was told that there is a weekly market called “kanichantha” at Kottur near Vithura where the tribals sell their forest produce.

By late afternoon we reached Athirumala where there is an unmanned wireless station in a dilapidated building surrounded by a moat to dodge wild animals. Though there was a statutory warning exhibited on the building indicating its perilous condition we had no other alternative to spend the night. From Athirumala the towering summit and the surrounding mountains bathed in moonlight is a breathtaking sight. Our helpers cooked food for the night and we celebrated the evening with campfire and “Cholkazhcha” (poetry recital) from the works of Kadammanitta, Ayyappa Panicker and to top it all Agasthyahridayam of Prof.V.Madhusoodanan Nair.

The climb to the summit began early next day. It is a strenuous stretch where every step is an effort and some times one has to use all the four limbs. At one or two places there are ropes tied to huge nails driven into rocks to prop the climbers. But the efforts are amply compensated by every glance that reveals a new scene of the sweeping scenery of the mighty Sahya ranges. As one climbs the remaining stretch of the steep rocky heights, the beautiful Sahyadri panorama hosts a feast for your eyes.

Pongalappara is a halt before you reach the summit and many devotees do a ritual ‘pongala’ here. At Pongalappara we came across people coming from Tamilnadu trekking through Papanasam and Ambasamudram. In fact the eastern slope of Agasthymala stretches to Tirunelveli and the southern side to Kanyakumari districts of Tamil Nadu.

Finally the summit; at 1868 m above sea level we were walking above the clouds soaked in the ambience as time flies. There is a large sculpture of Sage Agasthya installed by Swami Vishnudevananda in the recent past. We were atop the mountain revered by both Buddhists and Hindus, believed to be the abode of the Bodhisattva Avalokitesvara as well as of the sage Agastya, a disciple of Shiva, the mythical place referred in the Tamil Sangam literature as Potalaka.

Rather reluctantly we began our trek downhill. Pechippara Dam, Tirunelveli town and Ambasamudram were clearly visible from many places. On the way down our mobiles started ringing reminding us that once again we were in the range of civilization.

How to reach Agasthyakoodam: The nearest railway station as well as airport is Tiruvananthapuram and Agasthyakoodam is located at a distance of about 80 km by road. Once you reach Tiruvananthapuram, you can avail of any local means of transportation like buses and taxis to reach Bonacaud from where the trekking starts. Forest Department gives permission to visit Agasthyakoodam only during December to April and the passes are limited.

 

3
2456789

സൗരോർജ്ജ സംവിധാനങ്ങളുടെ സാമ്പത്തിക ശാസ്ത്രം

 

alternative alternative energy blue eco

സർക്കാർ മേഖലയിൽ കാര്യമായ വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദനം സാധിക്കാത്ത ഇന്നത്തെ സാഹചര്യത്തിൽ കൊച്ചി വിമാനത്താവളം പൂർണ്ണമായി സൗരോർജ്ജത്തിലേക്ക് മാറി എന്നത് പ്രോത്സാഹജനകമായ വാർത്തയാണ്. വൈദ്യുതി കമ്മിയായ സംസ്ഥാനത്ത് ഒരു വലിയ ഉപഭോക്താവ് ഗ്രിഡിൽ നിന്നും വിട്ടു പോകുന്നതുമൂലം ദ്രവ ഇന്ധനം ഉപയോഗിച്ച് ഉൽപാദിപ്പിക്കുന്ന വില കൂടിയ വൈദ്യുതി വാങ്ങാനുള്ള കെ എസ് ഇ ബി യുടെ ബാദ്ധ്യത അത്രകണ്ട് കുറയുന്നു. കൂടാതെ പരിസ്ഥിതി സൌഹൃദ പദ്ധതി എന്ന നിലയിൽ ഇതര വ്യവസായങ്ങൾക്ക് മാതൃകയും. ഇപ്പോൾ കെ എസ് ഇ ബി യിൽ നിന്നും യൂണിറ്റൊന്നിന് ശരാശരി ഏഴു രൂപയിലധികം വില നൽകി വൈദ്യുതി വാങ്ങുന്ന സിയാൽ കമ്പനിക്ക് ഈ ഇനത്തിലുള്ള ചിലവും ഗണ്യമായി കുറയും. വിൻ – വിൻ  സിറ്റുവേഷൻ.

എന്നാൽ സൗരോർജ്ജ പ്ലാന്റുകൾ സ്ഥാപിക്കുന്നത് എല്ലാ വിഭാഗത്തിൽപ്പെട്ട  ഉപഭോക്താക്കൾക്കും ലാഭകരമായ ഒരു ഇടപാട് ആയിക്കൊള്ളണമെന്നില്ല. ഗാർഹിക ഉപഭോക്താക്കളും ഇപ്പോൾ കുറഞ്ഞ നിരക്കിൽ വൈദ്യുതി ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മറ്റ് ക്രോസ് സബ്സിഡി ഗുണഭോക്താക്കളും ഒരു ദിവസം ശരാശരി മൂന്ന് യൂണിറ്റ് വൈദ്യുതി ഉൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കിലൊവാട്ട് ശേഷിയുള്ള ഒരു പ്ലാന്റിന് വേണ്ടി ഒരു ലക്ഷം രൂപയോളം മുടക്കുന്നത് ലാഭകരമാകുമോ എന്ന് ചിന്തിച്ചാൽ അവരെ കുറ്റം പറയാൻ ആവില്ല. എട്ടു ശതമാനം നിരക്കിലുള്ള പലിശത്തുക പോലും കിട്ടാത്ത ഒരു മുതൽ മുടക്കിന് എന്തിനു തുനിയണം. തന്നെയുമല്ല അഞ്ചു വർഷം കഴിയുമ്പോൾ ബാറ്ററികൾ മാറാൻ നല്ലൊരു തുക വീണ്ടും മുടക്കണം.

ഇന്നത്തെ വൈദ്യുതി നിരക്കുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ കണക്കാക്കിയാൽ സൗരോർജ്ജം ലാഭകരമാകുന്നത് വൻകിട  വാണിജ്യ സ്ഥാപങ്ങൾക്ക് മാത്രമാണ്. അവിടെയും സോളാർ പാനലുകൾ വിന്യസിക്കുന്നതിനുള്ള സ്ഥലപരിമിതി ഒരു വലിയ ഘടകം ആണ്. ഒരു മെഗാവാട്ടിന് നാലായിരം പാനലുകളോളം വേണം. വിശാലമായ മേൽക്കൂരയോ തുറന്ന പാർക്കിംഗ് ഏരിയയോ അല്ലെങ്കിൽ സൂര്യ പ്രകാശം നിർബാധം ലഭ്യമായ ഉപയോഗരഹിതമായ മറ്റ് തുറസ്സായ സ്ഥലങ്ങളോ ലഭ്യമല്ലെങ്കിൽ മെഗാവാട്ട് തോതിലുള്ള പദ്ധതികൾ അസാധ്യമാണ്. നാലായിരം സോളാർ പാനലുകൾ വിന്യസിക്കാൻ ഏതാണ്ട് അഞ്ച് ഏക്കർ സ്ഥലം ആവശ്യമാണ്‌. ചെലവ് വീണ്ടും കുത്തനെ ഉയരും. വാണിജ്യ വിഭാഗത്തിൽ പെട്ട ഉപഭോക്താക്കൾക്ക്പോലും ലാഭകരമല്ലാത്ത അവസ്ഥയുണ്ടാകും. ഉദാഹരണത്തിന് സ്ഥലവില കൂടി കണക്കിലെടുത്താൽ ഒരു മെഗാവാട്ടിന് സിയാൽ കമ്പനി മുടക്കിയ ആറ് കോടി ഏതാണ്ട് ഇരട്ടിയാകും. സാങ്കേതിക കാരണങ്ങൾ കൊണ്ട് വിമാനത്താവളത്തിൽ മറ്റൊന്നിനും ഉപയോഗിക്കാൻ സാധ്യമല്ലാത്ത വിശാലമായ സ്ഥല ലഭ്യത ബുദ്ധിപൂർവ്വം അവർ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് കരുതിയാൽ മതി. സ്വതന്ത്രമായി സൗരോർജ്ജം ഉൽപ്പാദിപ്പിച്ച് കെ എസ് ഇ ബി യ്ക്ക് വിൽക്കാനുദ്ദേശിക്കുന്ന സംരംഭകർ തടാകങ്ങൾ, ഉപോയാഗശൂന്യമായ മൊട്ടക്കുന്നുകൾ, ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട ക്വാറികൾ, അല്ലെങ്കിൽ അയൽ സംസ്ഥാനത്തെ വിലകുറഞ്ഞ ഭൂപ്രദേശങ്ങൾ തുടങ്ങിയവ പരീക്ഷിക്കാവുന്നതേയുള്ളൂ. വൈദ്യുതി ഗ്രിഡിൽ എത്തിക്കാനുള്ള ചിലവേറും  എന്നുമാത്രം.

കേരളത്തിൽ ചെറുകിട ഉപഭോക്താക്കൾക്കിടയിൽ സൗരോർജ്ജത്തിന് വേണ്ടത്ര സ്വീകാര്യത ലഭിക്കാതെ പോകുന്നതിന് കാരണം ഈ പ്രതികൂല സാമ്പത്തിക വശമാണ്. എന്നാൽ ഇതര പദ്ധതികൾ ഏതാണ്ട് അസാധ്യമായ സാഹചര്യത്തിൽ കേരളത്തിന്റെ ഭാവി ഊർജ്ജ സ്രോതസ്സ് ഇതുമാത്രമാണെന്ന് വേണം കരുതാൻ. സംസ്ഥാനത്തിന് പുറത്തുനിന്നും വൈദ്യുതി എത്തിക്കാനുള്ള ഇടനാഴികളുടെ പരിമിതിയും പ്രശ്നം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമാക്കുന്നു. പക്ഷെ മെഗാവാട്ട് തോതിലുള്ള വൻകിട സൗരോർജ്ജ പദ്ധതികൾ ഇവിടെ പ്രയോഗികമാകുമോയെന്നു സംശയമാണ്. സ്ഥല ലഭ്യതയുടെ കുറവും, ഉയർന്ന വസ്തുവിലയും തന്നെയാണ് പ്രധാന കാരണങ്ങൾ.

ഈ സാഹചര്യത്തിലാണ് ബാറ്ററികളില്ലാത്ത, താരതമ്യേന ചിലവുകുറഞ്ഞ,  വിതരണ ശൃംഖലയുമായി നേരിട്ട് ബന്ധിപ്പിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന മേൽക്കൂരയിലെ ചെറുകിട പദ്ധതികളുടെ പ്രസക്തി. ഏതാണ്ട് ഒരു വർഷത്തിന് മുൻപ് തന്നെ ഇത്തരത്തിലുള്ള സോളാർ വിന്യാസത്തിന്റെ സാങ്കേതിക നിബന്ധനകൾ, നെറ്റ് മീറ്ററിംഗ്, പവർ ബാങ്കിംഗ്, അധിക വൈദ്യുതിക്ക് കെ എസ് ഇ ബി കൊടുക്കേണ്ട വില തുടങ്ങിയ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വളരെ വിശദമായ വ്യവസ്ഥകൾ വൈദ്യുതി റെഗുലേറ്ററി കമ്മീഷൻ പുറപ്പെടുവിച്ചിരുന്നു. നിരവധി അപേക്ഷകരുണ്ടായിട്ടും ഇപ്പോഴും പത്തോളം ഉപഭോക്താക്കളെ മാത്രമേ  ശൃംഖലയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളൂ എന്നാണ് അറിയുന്നത്. ഇപ്പോൾത്തന്നെ നിരവധി ഉപഭോക്താക്കൾ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ള സ്വതന്ത്രമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നതും ബാറ്ററികളിൽ ഊർജം സംഭരിക്കുന്നതുമായ “ഓഫ്‌ ഗ്രിഡ്” സോളാർ എനർജി സിസ്റ്റത്തിന് പ്രോത്സാഹനം എന്ന നിലയിൽ ഒരു യൂണിറ്റ് ഉൽപ്പാദനത്തിന് ഒരു രൂപ നിരക്കിൽ കെ എസ് ഇ ബി നൽകേണ്ടതാണെന്നും കമ്മീഷൻ ഉത്തരവിട്ടിരുന്നു. ഇതും ഇനിയും പ്രാവർത്തികമായിട്ടില്ലെന്നാണറിയുന്നത്.

ക്ലീൻ എനർജി എന്ന നിലയിൽ സൗരൊർജ്ജത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുണഭോക്താക്കൾ വരും തലമുറയാണ്. സാമ്പത്തിക അടിസ്ഥാനത്തിൽ ചിന്തിച്ചാൽ കെ എസ് ഇ ബിയും. സംസ്ഥാനത്തെ മൊത്ത ഉപഭോഗത്തിന്റെ ഒരു നിശ്ചിത ശതമാനം വൈദ്യുതി സൗരോർജ്ജമായിരിക്കണമെന്ന് നിയമം അനുശാസിക്കുന്നു (റിന്യുവബിൾ പർച്ചേസ് ഓബ്ലിഗേഷൻ). അതുറപ്പാക്കിയില്ലെങ്കിൽ കെ എസ് ഇ ബി  വലിയ സാമ്പത്തിക ബാധ്യത വരുത്തിവയ്ക്കും. ഇക്കാര്യത്തിൽ ഉപഭോക്താക്കളുടെ സരോർജ്ജ ഉൽപ്പാദനത്തിലെ  പങ്കാളിത്തം കെ എസ് ഇ ബി യെ വലിയതോതിൽ  സഹായിക്കും..

കൂടാതെ “മെറിറ്റ്‌ ഓർഡർ” തത്വ പ്രകാരം ഏറ്റവും വിലകൂടിയ വൈദ്യുതിയാണ് അവസാനം വാങ്ങേണ്ടതും ഉപയോഗിക്കേണ്ടതും. ആദ്യം ഒഴിവാക്കെണ്ടതും അത് തന്നെ.  ജലവൈദ്യുതി പദ്ധതികളുടെ പൂർണ നിയന്ത്രണം കെ എസ് ഇ ബിയുടെ കൈകളിലാണ്. മറ്റു പല സംസ്ഥാനങ്ങൾക്കുമില്ലാത്ത ഒരു മേൽക്കൈ ഈ കാര്യത്തിൽ കേരളത്തിനുണ്ട്. അത് ബോർഡ് സമർത്ഥമായി ഉപയോഗിക്കുന്നുമുണ്ട്. പക്ഷെ മറ്റു നിലയങ്ങളിലെ ഉത്പ്പാദനം നിലവിലെ ചില കരാറുകളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഇന്നത്തെ നിലയിൽ കായംകുളം താപ വൈദ്യുതി നിലയത്തിലെ നാഫ്ത ഉപയോഗിച്ചുൽപ്പാദിപ്പിക്കുന്ന വൈദ്യുതിയുടെ വില യൂണിറ്റിന് ഏതാണ്ട്  ഒൻപത്  രൂപയോളം വരും. പത്തോ പതിനഞ്ചോ ഉപഭോക്താക്കൾ സൗരോർജ്ജത്തിലേക്ക്  തിരിഞ്ഞതുകൊണ്ട് കായംകുളം പോലുള്ള വില കൂടിയ വദ്യുതി ഒഴിവാക്കാൻ സാധിക്കുന്നില്ല.

വിതരണ ശൃംഖലയുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്ന, ഉപഭോക്താക്കളുടെ മേൽക്കൂരയിലെ ചെറുകിട സൗരോർജ്ജ പദ്ധതികൾ കേരളത്തിൽ വൻതോതിൽ വരേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. അതുറപ്പാക്കേണ്ടത് കെ എസ് ഇ ബി യാണ്. എന്തുകൊണ്ടോ അടിസ്ഥാനരഹിതമായ നിരവധി ആശങ്കകൾ ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. സൗരോർജ്ജ സംവിധാനം വൈദ്യുതിവിതരണ ശൃംഖലയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുമ്പോൾ കൈക്കൊള്ളേണ്ട സുരക്ഷാനടപടികൾ,സാങ്കേതികനിബന്ധനകൾ, അനുബന്ധ ഉപകരണങ്ങളുടെ നിലവാരം, മീറ്ററുകളുടെ പ്രവർത്തനം, കൃത്യത തുടങ്ങിയവയെ സംബന്ധിച്ചെല്ലാം തന്നെ കേന്ദ്ര വൈദ്യുതി അതോറിറ്റി ചട്ടങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും പുറപ്പെടുവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

കെ എസ് ഇ ബി കുറേക്കൂടി ഈ കാര്യത്തിൽ മുൻകൈ എടുക്കേണ്ടതുണ്ട്‌. നടപടികൾ സുതാര്യവും ലഘുതരവുമാവണം. സംസ്ഥാന സർക്കാരും പ്രോത്സാഹന നടപടികൾ കൈക്കൊള്ളണം. കർണാടക സംസ്ഥാനത്ത് സരോർജ്ജ സംവിധാനം സ്ഥാപിക്കുന്ന ഉപഭോക്താക്കൾക്ക് കെട്ടിട നിർമാണ വ്യവസ്ഥകളിൽ ഇളവുകളുണ്ട്‌.  ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള പ്രയോജനം ഉണ്ടെങ്കിലേ ഉപഭോക്താക്കൾ ആകർഷിക്കപ്പെടുകയുള്ളൂ.പദ്ധതിവ്യാപകമാകുമ്പോൾ ഉപഭോക്താക്കളുടെ ചെറിയ ലാഭം കെ എസ് ഇ ബിയുടെ വൻ നേട്ടമായി മാറും. കേരളത്തിലെ ഊർജ്ജ മേഖലയിൽ ഒരു കുതിച്ചുചാട്ടവും.

 

Vietnam Cambodia -a Photo Blog

പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിയിരുന്ന യാത്രയായിരുന്ന വിയറ്റ്നാം/കംബോഡിയ. യാത്രാനുഭവങ്ങളും ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്തില്ല. മൂന്നു ദിവസം വിറ്റ്നാമിലും ആറു ദിവസം കമ്പോഡിയയിലും. യാത്രയുൾപ്പെടെ പത്തു ദിവസം. സിൽക്ക് എയറിൽ സിങ്കപ്പൂർ, തുടർന്ന് സിങ്കപ്പൂർ എയർ ലൈൻസിൽ ഹോ ചി മിൻ സിറ്റി (പഴയ സൈഗോൺ). “വിസ ഓൺ അറൈവൽ’ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നുമെങ്കിലും, ഇമ്മിഗ്രേഷനിലെ നീണ്ട ക്യൂ കാണുമ്പോൾ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ് വിസ എടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായം തന്നെ ഭേദം എന്ന് തോന്നും. രാവിലെ 11 മണിയോടെ എയർ പോർട്ടിൽ എത്തിയെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു രണ്ടുമണി. രാവിലെ മുതൽ പ്ലക്കാർഡും പിടിച്ചു കാത്തിരുന്ന ഗൈഡ് ഒരു ബെഞ്ചിലിരുന്നു സുഖമായുറങ്ങുന്നു. പെട്ടന്നുണർന്നു വാചാലനായി. ഫ്രഞ്ച് കോളനി ചരിത്രം മുതൽ അമേരിക്കൻ നാപാം ബോംബിങ്ങിന്റെ കഥ വരെ ഹോട്ടലിൽ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് വിവരിച്ചു. ഹോട്ടൽ മുറിയൊക്കെ നല്ല സൗകര്യം..വാല്യൂ ഫോർ മണി.

അമ്പതു അമേരിക്കൻ ഡോളർ ഡോങ് ആക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ തന്നെ മില്യണർ ആയി. ഇന്ത്യക്കാർക്ക് കോടീശ്വരനായി ജീവിക്കാവുന്ന രാജ്യം. ഫ്രഞ്ച് ഭരണത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രമായ നോട്ടർഡാം കത്തീഡ്രലും, പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് കെട്ടിടവും യുദ്ധസ്‌മൃതിക്കു തീർത്ത വാർ മ്യൂസിയവും എല്ലാം സഞ്ചാരികളെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഹാനോയി ആണ് തലസ്ഥാനമെങ്കിലും സാമ്പത്തികമായും വികസന വിഷയങ്ങളിലും മുന്നിൽ ഈ തെക്കൻ നഗരം തന്നെയാണ്. രാത്രി ചന്തയാണ് സിറ്റിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം. വഴിയോര ഭക്ഷണശാലകളും ലൊട്ടു ലൊടുക്ക് സാധനങ്ങൾ വിലപേശി വാങ്ങാവുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു കടകളുമാണ് ബെൻ തൻ നൈറ്റ് മാർക്കറ്റിന്റെ പ്രത്യേകത.

സിറ്റിയിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് രണ്ടു മണിക്കൂറോളം യാത്ര ചെയ്യണം കു ച്ചി ഗ്രാമത്തിലെത്താൻ. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കേരളത്തിലെ ഒരുൾനാടൻ ഗ്രാമം പോലെ മാത്രം തോന്നും. പക്ഷെ ആ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭൂമിക്കടിയിൽ മുഴുവൻ തലങ്ങും വിലങ്ങും തുരങ്കങ്ങളാണെന്നറിയുമ്പോൾ അദ്‌ഭുതപ്പെടും. ഒരാളിന് കഷ്ടിച്ച് മുട്ടിൽ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങാവുന്ന 260 കിലോമീറ്റർ തുരങ്ക ശൃംഖല. ഇടയ്ക്കിടെ ചിതൽപുറ്റുകളെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വെന്റിലേഷനുകൾ. പരുക്ക് പറ്റുന്നവരെ കിടത്തി ശുശ്രൂഷിക്കാനുള്ള പ്രത്യേക സംവിധാനങ്ങൾ. മാസങ്ങളോളം അമേരിക്കൻ രാസ ബോംബുകളെ ഭയന്ന് ഒരു കൂട്ടം ജനങ്ങൾ ഉരഗങ്ങളെ പോലെ കഴിഞ്ഞ പതിയിടങ്ങൾ. ലോക സാമ്രാജ്യ ശക്തിയെ ബുദ്ധിയും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കൊണ്ട് നേരിട്ട് തോൽപ്പിച്ച ജനതയുടെ കഥ പറയുന്ന ഭൂമിക. പാഞ്ഞു കയറുന്ന അമേരിക്കൻ സൈനികരെ എലിയെ പിടിക്കുന്നത് പോലെ കെണിയിൽ അകപ്പെടുത്തുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ആരും മനസ്സിൽ ഇവരെ അഭിനന്ദിക്കും.

കംബോഡിയായിലെ സിയെം റീപ്പിലായിരുന്ന അടുത്ത മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ. സൈഗോണിൽ നിന്ന് 45 മിനിറ്റു വിമാന യാത്ര. “ആങ്കർ എയർ” വിമാന കമ്പനിയുടെ “നോ ഫ്രിൽസ്” ഫ്ലൈറ്റ്. വേറൊരു രാജ്യമായതിനാൽ അന്താരാഷ്ട്ര യാത്രയുടെ എല്ലാ ചിട്ടവട്ടങ്ങളും നിർബന്ധം. കമ്പോഡിയൻ വിസ നേരത്തെ തന്നെ എടുത്തിരുന്നു. വളരെ ശിൽപ്പചാരുതയോടെ നിർമിച്ച ടെർമിനൽ കെട്ടിടം. പക്ഷെ പട്ടിണി രാജ്യത്തിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണവും ഇമ്മിഗ്രേഷനിലും കസ്റ്റംസിലും കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്ന അധികാരികൾ. ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ദേവാലയ സമുച്ചയമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന “ആങ്കർ വാറ്റ്” ആണ് സഞ്ചാരികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം. ഇത് കൂടാതെ അതി പുരാതന ബുദ്ധ ദേവാലയമായ “ആങ്കർ തോം” , ഇന്ത്യൻ സഹായത്തോടെ പുനർ നിർമ്മിക്കുന്ന “റ്റാ പ്രോം” ഹിന്ദു ക്ഷേത്രം, എലെഫന്റ്റ് ടെറസ്, ലെപെർ കിങ്ങിന്റെ കൊട്ടാരം അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം കണ്ടുതീർക്കാനാകുന്ന നിരവധി പുരാതന അവശിഷ്ടങ്ങൾ. ഹിന്ദു മതം എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി, ബുദ്ധമതം അനായേസേന എങ്ങനെ ഹിന്ദു മതത്തെ തുടച്ചു മാറ്റി തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു. ഒന്ന് മനസ്സിലാകും ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് ഒരു ഹൈന്ദവ (ഇന്ത്യൻ) മനസ്സുണ്ട്. അതിഥി ദേവോ ഭവ ..എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും.

അടുത്ത യാത്ര കമ്പോഡിയൻ തലസ്ഥാനമായ നോംഫെന്നിലേക്കായിരുന്നു. ഉച്ചക്ക് 12 മണിക്കേയുള്ളു വിമാനം. എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ ചെക്ക് ഔട്ട് ചെയ്തു മെക്കോങ് നദിയിലെ ഉല്ലാസ യാത്രക്ക് തയാറെടുത്തു. ചൈനയിൽ ഉദ്ഭവിക്കുന്ന മെക്കോങ് ഇവിടെയെത്തുബോൾ ടോൺലെ സാപ് എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. കലങ്ങി മറിഞ്ഞ വെള്ളം. ചെറിയ നൗകകൾ. കടവിലെ സിമന്റു തിട്ടയിൽ നിന്നും ബോട്ടിന്റെ മുൻവശത്തെ തള്ളി നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് ചാടി കയറണം . പിടിച്ചു കയറ്റാൻ ആളുണ്ടെന്നത് ധൈര്യം പകരും. ആലപ്പുഴയിലെ വഞ്ചിയാത്ര പോലെ മാത്രമേ ആദ്യം കരുതിയുള്ളെങ്കിലും അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പുതിയ ദൃശ്യങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തു മറ്റെങ്ങും കാണാൻ കഴിയാത്ത കാഴ്ചകൾ. നദിയിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഗ്രാമം. വീടുകളും, സ്‌കൂളും, ആശുപത്രിയും സഹിതം സദാ വെള്ളത്തിൽ അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ജനാവലി. വീടുകൾക്കടുത്തുകൂടി അതിവേഗം ഓടിച്ചു പോകുന്ന സഞ്ചാരികളുടെ ബോട്ടുകളെ അത്ര സന്തോഷത്തോടെയല്ല അവർ കാണുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. ഒരു കാഴ്ചവസ്തു ആകാൻ ആരും ആഗ്രഹിക്കാറില്ലല്ലോ. നാദിക്കിരുവശവും നിരവധി സ്തൂപങ്ങളും അതിനു മുകളിലായി വീടുകളുടെ കൊച്ചു മാതൃകകളും കാണാം. അതെല്ലാം പരേതാത്മാക്കളെ കുടിയിരുത്തുന്ന കുര്യാലകളാണെന്നു ഗൈഡ് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.

ബോട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നേരെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക്. വീണ്ടും ഒരു 45 മിനിറ്റു വിമാനയാത്ര. രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടക്കൊലകളുടെയും, നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ബാക്കിപത്രമാണ് നോം ഫെൻ പട്ടണം. സമത്വ സുന്ദര സമൂഹം സ്വപ്നം കണ്ട പോൾ പോട്ട് എന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ് നേതാവ് തലസ്ഥാനത്തെ ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദങ്ങളെയും, ധനികരെയും വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരെയും തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു ബലമായി കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക് കായിക ജോലിക്കു പറഞ്ഞയച്ചു. മറുത്തു നിന്നവരെ നിഷ്കരുണം കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തു. ഏതാണ്ട് നോം ഫെൻ പട്ടണം മുഴുവൻ ഒഴിപ്പിച്ചു. കൂട്ടം കൂട്ടമായി ജനങ്ങളെ വണ്ടികളിൽ കയറ്റി വിജന സ്ഥലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊന്നു കുഴിച്ചു മൂടി. പിൽക്കാലത്തു അസ്ഥികൂടങ്ങളും, തലയോട്ടികളും കുഴിച്ചെടുത്ത അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തെ സന്ദർശനം രക്തം മരവിപ്പിച്ച അനുഭവമായിരുന്നു. “കില്ലിംഗ് ഫീൽഡ്സ്” എന്ന് പേരിട്ടു സഞ്ചാരികൾക്കായി തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന ആ വിശാല സ്മാരകം തല തിരിഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ വഴികളുടെ തിക്ത ഫലങ്ങൾ തലമുറകൾക്കു കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു. തലയോട്ടികളും, എല്ലുകളും, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ വസ്ത്രാവശിഷ്ടങ്ങളും, കൊല്ലാനുപയോഗിച്ച ആയുധങ്ങളെമെല്ലാം കണ്ണാടി കൂടുകളിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

രാജകീയ കൊട്ടാരവും പരിസരങ്ങളും സഞ്ചാരികൾക്കു തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. മനോഹരമായ കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങൾ കണ്ടു തീർക്കണമെങ്കിൽ ഒരു മുഴു ദിവസം തന്നെ വേണം. നോം ഫെന്നിലും ഉണ്ട് രാത്രി ചന്ത. എല്ലായിടത്തും കമ്പോഡിയൻ റിയലിനോടൊപ്പം അമേരിക്കൻ ഡോളറും സ്വീകാര്യമാണ്. അമ്പതു ഡോളർ മാറിയാൽ ഇവിടെയും ലക്ഷാധിപതിയാകാം.

മടക്ക യാത്രയ്ക്ക് സമയമായി. നോം ഫെൻ അന്താരാഷ്‌ട്ര വിമാനത്താവളം എല്ലാ വിധത്തിലും ആധുനികമാണ്. ജീവനക്കാരും സൗമ്യരും സഹായ മനസ്ഥിതിയുള്ളവരുമാണ്. കംബോഡിയ ഒരു വ്യത്യസ്ത അനുഭവമായിരുന്നു. കണ്ടിരിക്കേണ്ട രാജ്യം.

Trivandrum  International Airport Terminal 2IMG_6244

 

Singapore Changki Airport  Transit Terminal1

 

Silver Kris Lounge, Changki Airport, Singapore2

 

Singapore Airlines Flight from Singapore to Ho Chi Min City  – Business Class seats  1

VIETNAM

Waiting at Ho Chi Min City Airport for Visa on Arrival2

 

Cu Chi Tunnel – 250 km underground tunnel system built by vietcongs to escape American bombs1

A crater formed by bombing Cu Chi by American strategic bomber B52

IMG_6357

 

Vietnam War Remnants Museum1

 

Night Market Ho Chi Min City2

 

Making traditional breakfast rice dish –  something very similar to neerdosai3

Seafood – Squid (Calamari)5 (2)

 

Seafood – Clams5 (1)

 

CAMBODIA

Siem Reap AirportIMG_6412

 

Budhist Temple Siem Reap – devotees offering lotus flowers, fruits and burning agarbathisIMG_6444

 

Praying for blessings with the intervention of Buddhist monksIMG_6441

 

Angkor Thom – Bayon temple, Siem reapIMG_6579

 

Budha faces at Bayon TempleIMG_6497

Ta Prohm Temple (Angela Jolie Film “Tomb Raider” fame) renovation funded by India

IMG_6523

IMG_6517

Ta ProhmIMG_6538

 

Ta ProhmIMG_6553

 

Angkor Wat TempleIMG_6578

Angkor WatIMG_6563

 

Angkor WatIMG_6564

 

Apsara DanceIMG_6604

 

Floating Village – Tonle sap Lake, Siem ReapIMG_6656

 

Phnompenh, capital city of Cambodia

Royal Palace – Phnon PenhIMG_6723

 

A typical Khmer houseIMG_6806

 

Amok – a Cambodian fish dish with coconut milk served in tender coconutIMG_6420

 

Beef and ChickenIMG_6561

 

A mok snailsIMG_6852

 

Genocide MuseumIMG_6851

 

Mass gravesIMG_6837

 

Neatly arranged skulls of Pol Pot’s victimsIMG_6817

 

Departure lounge at Phnom Penh AirportIMG_6869

Psychology of Facebook

face

Though on Facebook since 2010 I had only a few friends till about an year ago. Being vary of requests from strangers and unfamiliar faces, I had accepted friend requests only from persons I knew well. My presence out there too was occasional. However it did not take me much time to realize that Facebook is not just an online distraction or a platform for arguments but one of the best ways to stay informed. My circle of friends on FB was slowly getting larger though I deliberately kept out acquaintances whom I could foretell by their deportment to be critical of social media for reasons ranging from inadequacy to illiteracy. Strangely enough they too are lurking there in their best of portraits living in the default position with their hyperactive amygdala. Consciously did I open the doors wider and let many in including the “amygdala type” to see how they react to causes, issues and events. Now I have a motley crowd of more than 300 friends from high school mates to senior colleagues, sanghees to kammis, sinners and saints. Me too is there more often updating my status, liking, commenting, posting and sharing.

In spite my best efforts to limit my cyber time, I get sucked in, checking my notifications, replying to comments, entering into arguments or just navigating through links.

Those people there at Facebook know how human mind works. There is specific neuropsychology that explains why so many of us are glued to Facebook. Researchers have discovered trends in the way that we conduct ourselves on Facebook that includes even lurking. Yes… there is psychology behind almost every element of the Facebook experience.

Your hostel mate in college posts old black and white photographs of your group visit to Madurai, Kodaikanal, your soft spoken colleague comes out with strong views on politics, and yet another friend posts funny animal videos. And then there is this cousin who keeps changing her profile picture. What drives people to post what they do? Researchers have concluded that there is definite relation between personality of people and their activities on Facebook.

Some of the findings are as follows:

  • Those high in openness were more likely to post updates about their intellectual interests and to use Facebook as a way to find information, with this information-seeking motive explaining their tendency to post about such topics. This suggests that for those high in openness, their Facebook activities are more about sharing information than socializing.
  • Extroverts were more likely to post about social activities and their everyday lives, and this was due largely to their desire to use Facebook as a tool for communicating with others.
  • Conscientious individuals were more likely to post updates about their children, but analysis showed it wasn’t due to a desire to communicate with friends. The researchers speculated that perhaps it was due to competitiveness over parenting.
  • Narcissists were more likely to post about their achievements, with such postings being motivated by that desire to get validation. Narcissists were also more likely to post about diet and exercise, perhaps as a way of showing how much they value physical attractiveness.

A 2010 study from Carnegie Mellon found that, when people engaged on Facebook—posting, messaging, liking, etc.—their feelings of general social capital increased, while loneliness decreased. It taps the brain’s pleasure centre. Lots of studies have worked toward figuring out what exactly goes on in our brains when we’re participating in social media—specifically, Facebook. A recent one discovered a strong connection between Facebook and the brain’s reward center, called the nucleus accumbens. This area processes rewarding feelings about things like food, sex, money and social acceptance. When we get positive feedback on Facebook, the feeling lights up this part of our brain. The greater the intensity of our Facebook use, the greater the reward.

Another fascinating study recorded physiological reactions like pupil dilation in volunteers as they looked at their Facebook accounts to find that browsing Facebook can evoke what they call flow state, the feeling you get when you’re totally and happily engrossed in a project or new skill. Researchers at the University of Arizona monitored a group of students and tracked their “loneliness levels” while posting Facebook status updates. The study found that when students updated their Facebook statuses more often, they reported lower levels of loneliness. This was true even if no one liked or commented on their posts! Researcher link the drop in loneliness to an increase in feeling more socially connected. On the other hand, when people see their social media statuses are not being engaged with as much as their peers, they can begin to feel like they don’t belong.

What happens when we do not participate. Those with low self-esteem and feeling of insecurity often are afraid to post, comment or share. They have opinions but are too conscious whether they will be bullied, ignored or ridiculed. Some of the studies have shown that Facebook could be making these people more lonely, or isolated, or jealous of all the seemingly-perfect lives we see there. This down side of Facebook seems to emerge mostly when we become passive viewers of Facebook and not a part of the experience.

Here is my final take on Facebook use. If someone can develop an appropriate algorithm where the “likes”, the subjects of links shared, and the nature of comments offered by a person are fed into, it can easily predict his religion, his political leanings, age, gender, and even his IQ levels with fairly good amount of accuracy.

 

 

 

Where Time stands still – Pazhaya Suriyani Pally Chengannur

Cheng Pally 2

Chengannur is the seat of one of Kerala’s most ancient Christian Churches withstanding the ravages of time. When one would look at the gawking structure with awe and wonder, he may also feel sorry that one of our great citadels of religious amity that could stand up to some of the great cathedrals of the world has been languishing in the backyard of India’s great past.

Pazhaya (ancient or old) Suriyani Pally in Chengannur, claiming to have a history of not less than 17 centuries is a beautiful structure blending the best of Christian and Hindu temple architecture, something fast disappearing from the Kerala landscape for want of care and attention. Its gopuravathil, poomukham, kalvilakku and doors and walls adorned with carved figurines including Hindu god Hanuman holding a baton speak of a bygone era when the Christians and the Hindus lived and prospered together. Historians agree that Kerala is dotted with such landmark centres of worship modeled on Hindu architecture. Take for example, the Muslim mosque at Kathiroor, near Chokli in Kannur district. It is almost a temple. Historians feel that it was originally a temple but converted into a mosque in the wake of Hyder Ali’s or Tippu’s march over Kerala in the last quarter of the 18th century. The Pazhaya Suriyani Pally in Chengannur and the Cheriya Pally in Kottayam are unique with the same architectural splendour. And both the churches have Valiya Pally at a stone’s throw distance with the Kottayam Valiya Pally belonging to the Syrian K’nanaya faction and the Chengannur Valiya Pally belonging to the Marthoma Church.

Kottayam Cheriya  Pally is a treasured possession of the Orthodox Syrian Church while the Chengannur Pazhaya Pally is co-owned by the local  Orthodox Church and the local Mathoma Church, under a Trust formed over a century back, to be exact in 1878 with the right of worship shared by them on alternate Sundays.

Fiercely Independent: Suriyani Pally, shorn of written evidences of its hoary past except perhaps the words carved on the pillars of its gopuravathil, proudly recalls the stories of its tour de resistance against foreign machinations, both from the East and the West. Throughout the centuries the church proclaimed its independence as evidenced by the formation of a Trust ratified by Travancore Royal Court and later by the High Court of Kerala.

History has it that Ivanios Yuhanon, a metropolitan from Antioch, Syria, visited Malankara in 1751 and made the western ‘malika’ (double storied building) of the Pazhya Suriyani Pally (this ‘malika’ is no more there) his home. Mar Ivanios, credited with the propagation of the liturgy of Mar Yacob in Malankara, passed away in 1794 and was interred in front of the southern ‘thronos’ (alter) of the Church.

There is legend regarding Mar Ivanios’ arrival in Chengannur. When he reached Irapuzha kadavu on River Pampa by boat, his followers took him to the Church in a procession. But the Nair chiefs of the land did not allow the procession to pass in front of the local chieftain’s palace and the procession had to take a different route. When the son of the chieftain, Vanjipuzha Chief, fell ill, the royal astrologer found that the curse of a saint had fallen on the son.  The Chief is said to have rushed to Mar Ivanios to tender an apology. The Metropolitan’s prayer is said to have rid the boy of his illness. In return, the Chief bestowed tax-free land and properties to the Church.

Tablets of History: Over 1200 tombs in the cemetery adjoining the Suriyani Pally, some of them belonging to eminent Christians, stand as  mute witness to the bygone eras when all Christians were united in Christ but fell apart for reasons purely temporal. George Joseph, once President of the Indian National Congress and his brother renowned journalist Pothen Joseph, well known cardiologist Padmashri K.M.Cherian and former  editor of Malayala Manorama Padmabhooshan K.M.Cherian were members of the church while Padmashri PM Joseph, once principal of the National Physical Education College, Gwalior, is buried here. Two tombs conspicuous by their close proximity to the Church belong to two illustrious sons of the Marthoma Church—Kottooreth Valiachan and  Kottarathil Thoma Kaseesa. Kottooreth Achan was the first translator of the Syrian liturgy to Malayalam and Thoma Kaseesa with 11 others had their famous prayer meeting on 5th September 1888 at Kadavil Malika on the banks of Pamba that ultimately resulted in the renowned Maramon Convention. Church historians claim that at the height of its glory Chenannur Pazhaya Suriyani Pally was venerated as a parent church by over 100 churches of yore.

Unique Offering: The Church is famous for the Aval Nercha (offering of sweetened rice flakes) held on every Maundy Thursday, for the last four centuries. To prepare the offering, they use a unique 8-tongued coconut scrapper made out of a single log. Another ancient church to have such a rare piece of utensil is Kuravilangadu St Mary’s.

Just opposite to the Pazhaya Suriyani Pally, the giant of a structure is fast coming up—St Ignatius Cathedral of the Orthodox Church, conspicuous for its sheer size and towering spires. One would feel sad that the centuries old Suriyani Pally is left there as a lonely sentinel to be alerted by occasional visitors except for the Mar Thoma and the Orthodox followers gathering there for worship on alternate Sundays.

(First published in destination Kerala – January 2011)