Vietnam Cambodia -a Photo Blog

പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കിയിരുന്ന യാത്രയായിരുന്ന വിയറ്റ്നാം/കംബോഡിയ. യാത്രാനുഭവങ്ങളും ഒട്ടും നിരാശപ്പെടുത്തില്ല. മൂന്നു ദിവസം വിറ്റ്നാമിലും ആറു ദിവസം കമ്പോഡിയയിലും. യാത്രയുൾപ്പെടെ പത്തു ദിവസം. സിൽക്ക് എയറിൽ സിങ്കപ്പൂർ, തുടർന്ന് സിങ്കപ്പൂർ എയർ ലൈൻസിൽ ഹോ ചി മിൻ സിറ്റി (പഴയ സൈഗോൺ). “വിസ ഓൺ അറൈവൽ’ എന്ന് കേൾക്കുമ്പോൾ സന്തോഷം തോന്നുമെങ്കിലും, ഇമ്മിഗ്രേഷനിലെ നീണ്ട ക്യൂ കാണുമ്പോൾ യാത്രയ്ക്ക് മുൻപ് വിസ എടുക്കുന്ന സമ്പ്രദായം തന്നെ ഭേദം എന്ന് തോന്നും. രാവിലെ 11 മണിയോടെ എയർ പോർട്ടിൽ എത്തിയെങ്കിലും പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ ഉച്ച കഴിഞ്ഞു രണ്ടുമണി. രാവിലെ മുതൽ പ്ലക്കാർഡും പിടിച്ചു കാത്തിരുന്ന ഗൈഡ് ഒരു ബെഞ്ചിലിരുന്നു സുഖമായുറങ്ങുന്നു. പെട്ടന്നുണർന്നു വാചാലനായി. ഫ്രഞ്ച് കോളനി ചരിത്രം മുതൽ അമേരിക്കൻ നാപാം ബോംബിങ്ങിന്റെ കഥ വരെ ഹോട്ടലിൽ എത്തുന്നതിനു മുൻപ് വിവരിച്ചു. ഹോട്ടൽ മുറിയൊക്കെ നല്ല സൗകര്യം..വാല്യൂ ഫോർ മണി.

അമ്പതു അമേരിക്കൻ ഡോളർ ഡോങ് ആക്കി മാറ്റിയപ്പോൾ തന്നെ മില്യണർ ആയി. ഇന്ത്യക്കാർക്ക് കോടീശ്വരനായി ജീവിക്കാവുന്ന രാജ്യം. ഫ്രഞ്ച് ഭരണത്തിന്റെ ബാക്കി പത്രമായ നോട്ടർഡാം കത്തീഡ്രലും, പോസ്റ്റ് ഓഫീസ് കെട്ടിടവും യുദ്ധസ്‌മൃതിക്കു തീർത്ത വാർ മ്യൂസിയവും എല്ലാം സഞ്ചാരികളെ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഹാനോയി ആണ് തലസ്ഥാനമെങ്കിലും സാമ്പത്തികമായും വികസന വിഷയങ്ങളിലും മുന്നിൽ ഈ തെക്കൻ നഗരം തന്നെയാണ്. രാത്രി ചന്തയാണ് സിറ്റിയിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം. വഴിയോര ഭക്ഷണശാലകളും ലൊട്ടു ലൊടുക്ക് സാധനങ്ങൾ വിലപേശി വാങ്ങാവുന്ന കൊച്ചു കൊച്ചു കടകളുമാണ് ബെൻ തൻ നൈറ്റ് മാർക്കറ്റിന്റെ പ്രത്യേകത.

സിറ്റിയിൽ നിന്നും ഏതാണ്ട് രണ്ടു മണിക്കൂറോളം യാത്ര ചെയ്യണം കു ച്ചി ഗ്രാമത്തിലെത്താൻ. ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കേരളത്തിലെ ഒരുൾനാടൻ ഗ്രാമം പോലെ മാത്രം തോന്നും. പക്ഷെ ആ കൊച്ചു ഗ്രാമത്തിന്റെ ഭൂമിക്കടിയിൽ മുഴുവൻ തലങ്ങും വിലങ്ങും തുരങ്കങ്ങളാണെന്നറിയുമ്പോൾ അദ്‌ഭുതപ്പെടും. ഒരാളിന് കഷ്ടിച്ച് മുട്ടിൽ ഇഴഞ്ഞു നീങ്ങാവുന്ന 260 കിലോമീറ്റർ തുരങ്ക ശൃംഖല. ഇടയ്ക്കിടെ ചിതൽപുറ്റുകളെന്നു തോന്നിപ്പിക്കുന്ന വെന്റിലേഷനുകൾ. പരുക്ക് പറ്റുന്നവരെ കിടത്തി ശുശ്രൂഷിക്കാനുള്ള പ്രത്യേക സംവിധാനങ്ങൾ. മാസങ്ങളോളം അമേരിക്കൻ രാസ ബോംബുകളെ ഭയന്ന് ഒരു കൂട്ടം ജനങ്ങൾ ഉരഗങ്ങളെ പോലെ കഴിഞ്ഞ പതിയിടങ്ങൾ. ലോക സാമ്രാജ്യ ശക്തിയെ ബുദ്ധിയും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കൊണ്ട് നേരിട്ട് തോൽപ്പിച്ച ജനതയുടെ കഥ പറയുന്ന ഭൂമിക. പാഞ്ഞു കയറുന്ന അമേരിക്കൻ സൈനികരെ എലിയെ പിടിക്കുന്നത് പോലെ കെണിയിൽ അകപ്പെടുത്തുന്ന ഉപകരണങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ ആരും മനസ്സിൽ ഇവരെ അഭിനന്ദിക്കും.

കംബോഡിയായിലെ സിയെം റീപ്പിലായിരുന്ന അടുത്ത മൂന്നു ദിവസങ്ങൾ. സൈഗോണിൽ നിന്ന് 45 മിനിറ്റു വിമാന യാത്ര. “ആങ്കർ എയർ” വിമാന കമ്പനിയുടെ “നോ ഫ്രിൽസ്” ഫ്ലൈറ്റ്. വേറൊരു രാജ്യമായതിനാൽ അന്താരാഷ്ട്ര യാത്രയുടെ എല്ലാ ചിട്ടവട്ടങ്ങളും നിർബന്ധം. കമ്പോഡിയൻ വിസ നേരത്തെ തന്നെ എടുത്തിരുന്നു. വളരെ ശിൽപ്പചാരുതയോടെ നിർമിച്ച ടെർമിനൽ കെട്ടിടം. പക്ഷെ പട്ടിണി രാജ്യത്തിന്റെ എല്ലാ ലക്ഷണവും ഇമ്മിഗ്രേഷനിലും കസ്റ്റംസിലും കാണാനുണ്ടായിരുന്നു. ആർത്തിയോടെ നോക്കുന്ന അധികാരികൾ. ലോകത്തിലെ തന്നെ ഏറ്റവും വലിയ ദേവാലയ സമുച്ചയമെന്നു വിശേഷിപ്പിക്കുന്ന “ആങ്കർ വാറ്റ്” ആണ് സഞ്ചാരികളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആകർഷണം. ഇത് കൂടാതെ അതി പുരാതന ബുദ്ധ ദേവാലയമായ “ആങ്കർ തോം” , ഇന്ത്യൻ സഹായത്തോടെ പുനർ നിർമ്മിക്കുന്ന “റ്റാ പ്രോം” ഹിന്ദു ക്ഷേത്രം, എലെഫന്റ്റ് ടെറസ്, ലെപെർ കിങ്ങിന്റെ കൊട്ടാരം അങ്ങനെ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് മാത്രം കണ്ടുതീർക്കാനാകുന്ന നിരവധി പുരാതന അവശിഷ്ടങ്ങൾ. ഹിന്ദു മതം എങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി, ബുദ്ധമതം അനായേസേന എങ്ങനെ ഹിന്ദു മതത്തെ തുടച്ചു മാറ്റി തുടങ്ങിയ ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിക്കുന്നു. ഒന്ന് മനസ്സിലാകും ഇവിടത്തെ ജനങ്ങൾക്ക് ഒരു ഹൈന്ദവ (ഇന്ത്യൻ) മനസ്സുണ്ട്. അതിഥി ദേവോ ഭവ ..എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും.

അടുത്ത യാത്ര കമ്പോഡിയൻ തലസ്ഥാനമായ നോംഫെന്നിലേക്കായിരുന്നു. ഉച്ചക്ക് 12 മണിക്കേയുള്ളു വിമാനം. എട്ടു മണിക്ക് തന്നെ ചെക്ക് ഔട്ട് ചെയ്തു മെക്കോങ് നദിയിലെ ഉല്ലാസ യാത്രക്ക് തയാറെടുത്തു. ചൈനയിൽ ഉദ്ഭവിക്കുന്ന മെക്കോങ് ഇവിടെയെത്തുബോൾ ടോൺലെ സാപ് എന്നാണു അറിയപ്പെടുന്നത്. കലങ്ങി മറിഞ്ഞ വെള്ളം. ചെറിയ നൗകകൾ. കടവിലെ സിമന്റു തിട്ടയിൽ നിന്നും ബോട്ടിന്റെ മുൻവശത്തെ തള്ളി നിൽക്കുന്ന ഭാഗത്തേക്ക് ചാടി കയറണം . പിടിച്ചു കയറ്റാൻ ആളുണ്ടെന്നത് ധൈര്യം പകരും. ആലപ്പുഴയിലെ വഞ്ചിയാത്ര പോലെ മാത്രമേ ആദ്യം കരുതിയുള്ളെങ്കിലും അര മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും പുതിയ ദൃശ്യങ്ങൾ തുടങ്ങി. ഒരു പക്ഷെ ലോകത്തു മറ്റെങ്ങും കാണാൻ കഴിയാത്ത കാഴ്ചകൾ. നദിയിൽ ഒഴുകി നടക്കുന്ന ഒരു വലിയ ഗ്രാമം. വീടുകളും, സ്‌കൂളും, ആശുപത്രിയും സഹിതം സദാ വെള്ളത്തിൽ അധിവസിക്കുന്ന ഒരു ജനാവലി. വീടുകൾക്കടുത്തുകൂടി അതിവേഗം ഓടിച്ചു പോകുന്ന സഞ്ചാരികളുടെ ബോട്ടുകളെ അത്ര സന്തോഷത്തോടെയല്ല അവർ കാണുന്നതെന്ന് മനസ്സിലായി. ഒരു കാഴ്ചവസ്തു ആകാൻ ആരും ആഗ്രഹിക്കാറില്ലല്ലോ. നാദിക്കിരുവശവും നിരവധി സ്തൂപങ്ങളും അതിനു മുകളിലായി വീടുകളുടെ കൊച്ചു മാതൃകകളും കാണാം. അതെല്ലാം പരേതാത്മാക്കളെ കുടിയിരുത്തുന്ന കുര്യാലകളാണെന്നു ഗൈഡ് പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് മനസ്സിലായത്.

ബോട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി നേരെ വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക്. വീണ്ടും ഒരു 45 മിനിറ്റു വിമാനയാത്ര. രാഷ്ട്രീയ കൂട്ടക്കൊലകളുടെയും, നഷ്ട സ്വപ്നങ്ങളുടെയും ബാക്കിപത്രമാണ് നോം ഫെൻ പട്ടണം. സമത്വ സുന്ദര സമൂഹം സ്വപ്നം കണ്ട പോൾ പോട്ട് എന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ് നേതാവ് തലസ്ഥാനത്തെ ഉദ്യോഗസ്ഥ വൃന്ദങ്ങളെയും, ധനികരെയും വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരെയും തിരഞ്ഞു പിടിച്ചു ബലമായി കൃഷിയിടങ്ങളിലേക്ക് കായിക ജോലിക്കു പറഞ്ഞയച്ചു. മറുത്തു നിന്നവരെ നിഷ്കരുണം കൂട്ടക്കൊല ചെയ്തു. ഏതാണ്ട് നോം ഫെൻ പട്ടണം മുഴുവൻ ഒഴിപ്പിച്ചു. കൂട്ടം കൂട്ടമായി ജനങ്ങളെ വണ്ടികളിൽ കയറ്റി വിജന സ്ഥലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി കൊന്നു കുഴിച്ചു മൂടി. പിൽക്കാലത്തു അസ്ഥികൂടങ്ങളും, തലയോട്ടികളും കുഴിച്ചെടുത്ത അങ്ങനെയുള്ള ഒരു സ്ഥലത്തെ സന്ദർശനം രക്തം മരവിപ്പിച്ച അനുഭവമായിരുന്നു. “കില്ലിംഗ് ഫീൽഡ്സ്” എന്ന് പേരിട്ടു സഞ്ചാരികൾക്കായി തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്ന ആ വിശാല സ്മാരകം തല തിരിഞ്ഞ രാഷ്ട്രീയ വഴികളുടെ തിക്ത ഫലങ്ങൾ തലമുറകൾക്കു കാട്ടിക്കൊടുക്കുന്നു. തലയോട്ടികളും, എല്ലുകളും, കൊല്ലപ്പെട്ടവരുടെ വസ്ത്രാവശിഷ്ടങ്ങളും, കൊല്ലാനുപയോഗിച്ച ആയുധങ്ങളെമെല്ലാം കണ്ണാടി കൂടുകളിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്.

രാജകീയ കൊട്ടാരവും പരിസരങ്ങളും സഞ്ചാരികൾക്കു തുറന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. മനോഹരമായ കെട്ടിട സമുച്ചയങ്ങൾ കണ്ടു തീർക്കണമെങ്കിൽ ഒരു മുഴു ദിവസം തന്നെ വേണം. നോം ഫെന്നിലും ഉണ്ട് രാത്രി ചന്ത. എല്ലായിടത്തും കമ്പോഡിയൻ റിയലിനോടൊപ്പം അമേരിക്കൻ ഡോളറും സ്വീകാര്യമാണ്. അമ്പതു ഡോളർ മാറിയാൽ ഇവിടെയും ലക്ഷാധിപതിയാകാം.

മടക്ക യാത്രയ്ക്ക് സമയമായി. നോം ഫെൻ അന്താരാഷ്‌ട്ര വിമാനത്താവളം എല്ലാ വിധത്തിലും ആധുനികമാണ്. ജീവനക്കാരും സൗമ്യരും സഹായ മനസ്ഥിതിയുള്ളവരുമാണ്. കംബോഡിയ ഒരു വ്യത്യസ്ത അനുഭവമായിരുന്നു. കണ്ടിരിക്കേണ്ട രാജ്യം.

Trivandrum  International Airport Terminal 2IMG_6244

 

Singapore Changki Airport  Transit Terminal1

 

Silver Kris Lounge, Changki Airport, Singapore2

 

Singapore Airlines Flight from Singapore to Ho Chi Min City  – Business Class seats  1

VIETNAM

Waiting at Ho Chi Min City Airport for Visa on Arrival2

 

Cu Chi Tunnel – 250 km underground tunnel system built by vietcongs to escape American bombs1

A crater formed by bombing Cu Chi by American strategic bomber B52

IMG_6357

 

Vietnam War Remnants Museum1

 

Night Market Ho Chi Min City2

 

Making traditional breakfast rice dish –  something very similar to neerdosai3

Seafood – Squid (Calamari)5 (2)

 

Seafood – Clams5 (1)

 

CAMBODIA

Siem Reap AirportIMG_6412

 

Budhist Temple Siem Reap – devotees offering lotus flowers, fruits and burning agarbathisIMG_6444

 

Praying for blessings with the intervention of Buddhist monksIMG_6441

 

Angkor Thom – Bayon temple, Siem reapIMG_6579

 

Budha faces at Bayon TempleIMG_6497

Ta Prohm Temple (Angela Jolie Film “Tomb Raider” fame) renovation funded by India

IMG_6523

IMG_6517

Ta ProhmIMG_6538

 

Ta ProhmIMG_6553

 

Angkor Wat TempleIMG_6578

Angkor WatIMG_6563

 

Angkor WatIMG_6564

 

Apsara DanceIMG_6604

 

Floating Village – Tonle sap Lake, Siem ReapIMG_6656

 

Phnompenh, capital city of Cambodia

Royal Palace – Phnon PenhIMG_6723

 

A typical Khmer houseIMG_6806

 

Amok – a Cambodian fish dish with coconut milk served in tender coconutIMG_6420

 

Beef and ChickenIMG_6561

 

A mok snailsIMG_6852

 

Genocide MuseumIMG_6851

 

Mass gravesIMG_6837

 

Neatly arranged skulls of Pol Pot’s victimsIMG_6817

 

Departure lounge at Phnom Penh AirportIMG_6869

Psychology of Facebook

face

Though on Facebook since 2010 I had only a few friends till about an year ago. Being vary of requests from strangers and unfamiliar faces, I had accepted friend requests only from persons I knew well. My presence out there too was occasional. However it did not take me much time to realize that Facebook is not just an online distraction or a platform for arguments but one of the best ways to stay informed. My circle of friends on FB was slowly getting larger though I deliberately kept out acquaintances whom I could foretell by their deportment to be critical of social media for reasons ranging from inadequacy to illiteracy. Strangely enough they too are lurking there in their best of portraits living in the default position with their hyperactive amygdala. Consciously did I open the doors wider and let many in including the “amygdala type” to see how they react to causes, issues and events. Now I have a motley crowd of more than 300 friends from high school mates to senior colleagues, sanghees to kammis, sinners and saints. Me too is there more often updating my status, liking, commenting, posting and sharing.

In spite my best efforts to limit my cyber time, I get sucked in, checking my notifications, replying to comments, entering into arguments or just navigating through links.

Those people there at Facebook know how human mind works. There is specific neuropsychology that explains why so many of us are glued to Facebook. Researchers have discovered trends in the way that we conduct ourselves on Facebook that includes even lurking. Yes… there is psychology behind almost every element of the Facebook experience.

Your hostel mate in college posts old black and white photographs of your group visit to Madurai, Kodaikanal, your soft spoken colleague comes out with strong views on politics, and yet another friend posts funny animal videos. And then there is this cousin who keeps changing her profile picture. What drives people to post what they do? Researchers have concluded that there is definite relation between personality of people and their activities on Facebook.

Some of the findings are as follows:

  • Those high in openness were more likely to post updates about their intellectual interests and to use Facebook as a way to find information, with this information-seeking motive explaining their tendency to post about such topics. This suggests that for those high in openness, their Facebook activities are more about sharing information than socializing.
  • Extroverts were more likely to post about social activities and their everyday lives, and this was due largely to their desire to use Facebook as a tool for communicating with others.
  • Conscientious individuals were more likely to post updates about their children, but analysis showed it wasn’t due to a desire to communicate with friends. The researchers speculated that perhaps it was due to competitiveness over parenting.
  • Narcissists were more likely to post about their achievements, with such postings being motivated by that desire to get validation. Narcissists were also more likely to post about diet and exercise, perhaps as a way of showing how much they value physical attractiveness.

A 2010 study from Carnegie Mellon found that, when people engaged on Facebook—posting, messaging, liking, etc.—their feelings of general social capital increased, while loneliness decreased. It taps the brain’s pleasure centre. Lots of studies have worked toward figuring out what exactly goes on in our brains when we’re participating in social media—specifically, Facebook. A recent one discovered a strong connection between Facebook and the brain’s reward center, called the nucleus accumbens. This area processes rewarding feelings about things like food, sex, money and social acceptance. When we get positive feedback on Facebook, the feeling lights up this part of our brain. The greater the intensity of our Facebook use, the greater the reward.

Another fascinating study recorded physiological reactions like pupil dilation in volunteers as they looked at their Facebook accounts to find that browsing Facebook can evoke what they call flow state, the feeling you get when you’re totally and happily engrossed in a project or new skill. Researchers at the University of Arizona monitored a group of students and tracked their “loneliness levels” while posting Facebook status updates. The study found that when students updated their Facebook statuses more often, they reported lower levels of loneliness. This was true even if no one liked or commented on their posts! Researcher link the drop in loneliness to an increase in feeling more socially connected. On the other hand, when people see their social media statuses are not being engaged with as much as their peers, they can begin to feel like they don’t belong.

What happens when we do not participate. Those with low self-esteem and feeling of insecurity often are afraid to post, comment or share. They have opinions but are too conscious whether they will be bullied, ignored or ridiculed. Some of the studies have shown that Facebook could be making these people more lonely, or isolated, or jealous of all the seemingly-perfect lives we see there. This down side of Facebook seems to emerge mostly when we become passive viewers of Facebook and not a part of the experience.

Here is my final take on Facebook use. If someone can develop an appropriate algorithm where the “likes”, the subjects of links shared, and the nature of comments offered by a person are fed into, it can easily predict his religion, his political leanings, age, gender, and even his IQ levels with fairly good amount of accuracy.

 

 

 

Where Time stands still – Pazhaya Suriyani Pally Chengannur

Cheng Pally 2

Chengannur is the seat of one of Kerala’s most ancient Christian Churches withstanding the ravages of time. When one would look at the gawking structure with awe and wonder, he may also feel sorry that one of our great citadels of religious amity that could stand up to some of the great cathedrals of the world has been languishing in the backyard of India’s great past.

Pazhaya (ancient or old) Suriyani Pally in Chengannur, claiming to have a history of not less than 17 centuries is a beautiful structure blending the best of Christian and Hindu temple architecture, something fast disappearing from the Kerala landscape for want of care and attention. Its gopuravathil, poomukham, kalvilakku and doors and walls adorned with carved figurines including Hindu god Hanuman holding a baton speak of a bygone era when the Christians and the Hindus lived and prospered together. Historians agree that Kerala is dotted with such landmark centres of worship modeled on Hindu architecture. Take for example, the Muslim mosque at Kathiroor, near Chokli in Kannur district. It is almost a temple. Historians feel that it was originally a temple but converted into a mosque in the wake of Hyder Ali’s or Tippu’s march over Kerala in the last quarter of the 18th century. The Pazhaya Suriyani Pally in Chengannur and the Cheriya Pally in Kottayam are unique with the same architectural splendour. And both the churches have Valiya Pally at a stone’s throw distance with the Kottayam Valiya Pally belonging to the Syrian K’nanaya faction and the Chengannur Valiya Pally belonging to the Marthoma Church.

Kottayam Cheriya  Pally is a treasured possession of the Orthodox Syrian Church while the Chengannur Pazhaya Pally is co-owned by the local  Orthodox Church and the local Mathoma Church, under a Trust formed over a century back, to be exact in 1878 with the right of worship shared by them on alternate Sundays.

Fiercely Independent: Suriyani Pally, shorn of written evidences of its hoary past except perhaps the words carved on the pillars of its gopuravathil, proudly recalls the stories of its tour de resistance against foreign machinations, both from the East and the West. Throughout the centuries the church proclaimed its independence as evidenced by the formation of a Trust ratified by Travancore Royal Court and later by the High Court of Kerala.

History has it that Ivanios Yuhanon, a metropolitan from Antioch, Syria, visited Malankara in 1751 and made the western ‘malika’ (double storied building) of the Pazhya Suriyani Pally (this ‘malika’ is no more there) his home. Mar Ivanios, credited with the propagation of the liturgy of Mar Yacob in Malankara, passed away in 1794 and was interred in front of the southern ‘thronos’ (alter) of the Church.

There is legend regarding Mar Ivanios’ arrival in Chengannur. When he reached Irapuzha kadavu on River Pampa by boat, his followers took him to the Church in a procession. But the Nair chiefs of the land did not allow the procession to pass in front of the local chieftain’s palace and the procession had to take a different route. When the son of the chieftain, Vanjipuzha Chief, fell ill, the royal astrologer found that the curse of a saint had fallen on the son.  The Chief is said to have rushed to Mar Ivanios to tender an apology. The Metropolitan’s prayer is said to have rid the boy of his illness. In return, the Chief bestowed tax-free land and properties to the Church.

Tablets of History: Over 1200 tombs in the cemetery adjoining the Suriyani Pally, some of them belonging to eminent Christians, stand as  mute witness to the bygone eras when all Christians were united in Christ but fell apart for reasons purely temporal. George Joseph, once President of the Indian National Congress and his brother renowned journalist Pothen Joseph, well known cardiologist Padmashri K.M.Cherian and former  editor of Malayala Manorama Padmabhooshan K.M.Cherian were members of the church while Padmashri PM Joseph, once principal of the National Physical Education College, Gwalior, is buried here. Two tombs conspicuous by their close proximity to the Church belong to two illustrious sons of the Marthoma Church—Kottooreth Valiachan and  Kottarathil Thoma Kaseesa. Kottooreth Achan was the first translator of the Syrian liturgy to Malayalam and Thoma Kaseesa with 11 others had their famous prayer meeting on 5th September 1888 at Kadavil Malika on the banks of Pamba that ultimately resulted in the renowned Maramon Convention. Church historians claim that at the height of its glory Chenannur Pazhaya Suriyani Pally was venerated as a parent church by over 100 churches of yore.

Unique Offering: The Church is famous for the Aval Nercha (offering of sweetened rice flakes) held on every Maundy Thursday, for the last four centuries. To prepare the offering, they use a unique 8-tongued coconut scrapper made out of a single log. Another ancient church to have such a rare piece of utensil is Kuravilangadu St Mary’s.

Just opposite to the Pazhaya Suriyani Pally, the giant of a structure is fast coming up—St Ignatius Cathedral of the Orthodox Church, conspicuous for its sheer size and towering spires. One would feel sad that the centuries old Suriyani Pally is left there as a lonely sentinel to be alerted by occasional visitors except for the Mar Thoma and the Orthodox followers gathering there for worship on alternate Sundays.

(First published in destination Kerala – January 2011)

In Malacca -A Chance Encounter

365

Airasia’s promotional offer was too tempting to resist, just Rs.3000 from Trivandrum to Kuala Lumpur and back. Even while charting out our travel plans we had decided to take an independent route that veers away from organized tour groups and crowds. So we donned our backpacks to travel the 3000 km to Malaysia with the same ease as our last to Sholayar. The great thing about backpacking is that it makes you feel as if you are taking on the world armed with nothing more than a tooth brush and sandals. And in true spirit of an independent traveler we took to roads less traveled and dared to attempt things few people do. Our ten day itinerary included the strawberry farms of Cameron Highlands in Pahang province, rain forests of Penang Island, the UNESCO World heritage city of Malacca and a long train journey from Butterworth in the north to Johor Bahru in down south. YMCAs, budget hotels, public transport and wayside eateries added spice to the travel.100

For me this was a journey down the memory lane too, a recap of the tales I have heard as a child from my Malaysian uncles. More than a century ago quite a few of my ancestors had migrated to this part of the world in search of better pastures in the plantations of the high lands and the tin mines of Kuala Lumpur. Though many of them had returned after the world war, a few had stayed back, having settled down as devoted spouses to Malays or Chinese. Though I could not locate any of my long lost cousins, a chance encounter with Richard, a resident of the Portuguese Settlement at Malacca was an unforgettable experience.

389We were exploring the lanes and by lanes of Malacca city by foot and noticing a neat row of tiled houses with a big signboard ‘Portuguese Settlement’ we decided to go in. With picket fences, Dutch windows, and raised verandas the place reminded us of Fort Kochi in our own backyard. Leaning on the fence of one of those houses was an old man in his late sixties talking to the lady next door. He was tall and lean but the physical features were not pronounced enough to give away his racial identity. ‘Could be a Chinese, Malay, Thai or even a Tamil’ we guessed. He waved at us and we waved back. “Where are you from?” the first question was from him. On learning that we are from India there was a disarming smile on his face and on further learning that we are from Kerala, he enthusiastically retorted ‘Malayalees?’ with a sparkle in his eyes that I can never forget. The gates were wide opened for us and he made us sit comfortably in his portico. His wife Agnes was away running the boutique owned by them in the Mini market nearby. He offered us some cold drinks and took a deep puff from the cigarette he was smoking and started narrating his life story. All his three daughters were married and settled in different parts of Malaysia. He was in the Malaysian police and retired as a Superintendent of Johor Province. Most of his service was spent in correction and probation, taking care of derelict adolescents from juvenile courts. It was revealing to know from him that most of these boys and girls were from interracial homes. As if reminded of something suddenly he goes inside and returns with an old faded black and white photograph and tells us proudly that “this is my father T. Janardanan Pillai from Kerala”. He was a Chief Clerk in the Malaysian Railways, got married to a Sabah Chinese lady and had died when Richard was in school. He recalled his childhood days spent with his father when he used to tell him about the lush green paddy fields, palm fringed beaches and the much missed festivals of his homeland. Unfortunately Richard doesn’t know from which part of Kerala his father hailed, nor has any contact with anyone from his father’s land. He had never been to Kerala or India. We made a genuine offer of hosting him if he desires to come to Kerala. Tears rolled down his cheeks when he said that he was keeping this secret wish for the last fifty years. It was then that he showed us his amputated feet, a recent complication from severe diabetes grave enough to keep his wish unfulfilled.

(First published in Deccaan Chrnicle daily and later in Destination Kerala – June 2010)

 

And fools who came to scoff, remained to “Play”

sunset-787826_960_720എഴുപതുകളുടെ ആദ്യ പാദം. സിവിൽ സർവീസ് പഠന ലക്ഷ്യവുമായി തിരുവനന്തപുരത്തു ചേക്കേറിയ ദിനങ്ങൾ. ഐശ്ചിക വിഷയങ്ങളിൽ ഒന്നായ ഇന്ത്യ ചരിത്രത്തിന്റെ മർമ്മങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന നാരയണൻ നായർ സാറിൻറെ വീട് ശാസ്തമംഗലത്തിനു സമീപം പൈപ്പിൻ മൂട് എന്നറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലത്തെ മനോഹരമായ വയലിറമ്പത്തായിരുന്നു. പോകുന്ന വഴിയിൽ ഏതാണ്ട് ഒരുകിലോമീറ്റർ നീണ്ട കരിങ്കൽ ചുറ്റുമതിലുള്ള ഒരു വിശാല പുൽമേട് കണ്ണിൽപ്പെടും. പലപ്പോഴും ആകാംക്ഷയോടെ അവിടേക്കു എത്തിനോക്കുമ്പോൾ പ്രായമുള്ള ഏതാനും പേർ കയ്യിൽ ഒരു വടിയുമായി മെല്ലെ മെല്ലെ നടക്കുന്നത് കാണാറുണ്ടായിരുന്നു. പിന്നീടുള്ള അന്വേഷണത്തിലാണ് അത് “ഗോൾഫ്” എന്ന ബൂർഷ്വാ കളി അരങ്ങേറുന്ന കളിക്കളമാണെന്ന് മനസ്സിലായത്. ടീ, പാർ, ഫെയർവേ തുടങ്ങിയ ഗോൾഫുമായി ബന്ധപ്പെട്ട പദങ്ങൾ മത്സര പരീക്ഷകൾക്ക് വേണ്ടി മനഃപാഠമാക്കിയിരുന്നെങ്കിലും ഏതു എന്താണെന്ന് ഒരു പിടിയുമില്ലായിരുന്നു.

ശരീരം വിയർക്കാത്ത ഇതെന്തു കളി. പത്തു മുപ്പതു ഏക്കർ സ്ഥലം കുറെ പണക്കാർക്ക് മാത്രം ഉലാത്താനും കള്ളുകുടിക്കാനുമായി നീക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന സംവിധാനത്തോട് എന്തെന്നില്ലാത്ത അമർഷം തോന്നി. ഒട്ടും വൈകാതെ ഒരു ഇടതു പക്ഷ പ്രസിദ്ധീകരണത്തിൽ സ്വതന്ത്ര ഭാരതത്തിൽ സായിപ്പിന്റെ ഈ കളി നിരോധിക്കേണ്ടതിന്റെ അനിവാര്യതയെപ്പറ്റി ലേഖനവും അയച്ചു. കളിക്കാരുടെ കയ്യിൽ ഇരിക്കുന്ന വടി പിടിച്ചു വാങ്ങി പുറകിൽ രണ്ടു പൊട്ടിച്ചു ഇറക്കി വിടണമെന്നും പറ്റുമെങ്കിൽ അവിടെ കപ്പ നടണമെന്നും മറ്റുമുള്ള ധാർമിക രോഷ ഫാന്റസികൾ.

ഏതാണ്ട് നാല് ദശകങ്ങൾക്കിപ്പുറം ആദർശങ്ങൾക്കൊക്കെ അവധികൊടുത്ത് ഡൽഹി, കൽക്കട്ട, ചെന്നൈ വഴി ഒരു ശരാശരി മനുഷ്യനായി ഞാനും തിരികെ എത്തി – ഒരു ഗോൾഫ് പ്രേമിയായി. കറതീർന്ന കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകൾ കാവിയുടെ വക്താക്കൾ ആയതുപോലെ. അതെ പുൽമേട്ടിലൂടെ ഞാനും നടന്നു ഒരു വടിയുമായി. ഇടതൂർന്ന മരങ്ങളും, ദേശാന്തര പക്ഷികളും, മഞ്ഞു കണങ്ങൾ തങ്ങി നിൽക്കുന്ന പുൽത്തുമ്പുകളും, എല്ലാം അവിടെത്തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു – വെയിലറിയാതെ, മഴയാറിയാതെ വർഷങ്ങൾ പോകുവതറിയാതെ.

ഗോൾഫ് വെറും ഒരു കളിയല്ലെന്നും ശരീരവും മനസ്സും ബുദ്ധിയും ഒരു പോലെ ഒരു നിമിഷാർദ്ധത്തിൽ ഒരു പ്രവർത്തിയിൽ കേന്ദ്രീകൃതമാവേണ്ട ഏതാണ്ട് യോഗ പോലൊക്കെയുള്ള ഒരു സമ്പൂർണ സംയോജിത പദ്ധതിയുമൊക്കെയാണെന്നു കാലക്രമേണ മനസ്സിലായി. ഈ കളി നേരത്തെ തുടങ്ങാഞ്ഞതിൽ പശ്ചാത്തപിച്ച ദിവസങ്ങൾ. ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായാൽ വിട്ടുകളയാൻ പ്രയാസമുള്ള ഒരുപക്ഷെ മനുഷ്യൻ കണ്ടെത്തിയ ഏറ്റവും സങ്കീർണമായ വിനോദോപാധി. പുറത്തു നിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് ഒരിക്കലും മനസിലാക്കാൻ സാധിയ്ക്കാത്ത ഒരു കീറാമുട്ടി. മനശ്ശാസ്ത്രവും, ഊർജ തന്ത്രവും, എയ്‌റോ ഡയനാമിക്‌സും ക്ഷേത്രഗണിതവും എല്ലാം ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു അപൂർവ കായിക കല.

ടീ ബോക്സിൽ നിന്ന് കൊണ്ട് ആദ്യത്തെ അടിക്കു തയ്യാറെടുക്കുമ്പോൾ മനസ്സിലൂടെ കടന്നു പോകുന്ന ചിന്തകൾ ഒന്നര ഇഞ്ച് വ്യാസം മാത്രമുള്ള ആ വെളുത്ത കൊച്ചു പന്തിന്റെ സഞ്ചാരപഥം നിയന്ത്രിയ്ക്കുമെന്ന് വിശ്വസിക്കുവാൻ ആദ്യമൊക്കെ പ്രയാസമായിരുന്നു. ലക്ഷ്യത്തിനു ഉന്നം വെച്ച് കൊണ്ട്, പാദങ്ങൾ നിശ്ചിത അകലത്തിൽ വെച്ച്, കാൽ മുട്ടുകൾ അല്പം മുന്നോട്ട് വളച്ചു, തലകുനിച്ചു, വിരലുകൾ പിണച്ചു വടിയുടെ അറ്റത്ത് ഇറുക്കിപ്പിടിച്ചു, കൈമുട്ടുകൾ വളയാതെ സാവധാനം പിന്നോട്ടെടുത്ത്, ശരീര ഭാരം ഒരു കാലിൽ നിന്ന് മറ്റേ കാലിലേക്ക് സ്ഥാനാന്തരം നടത്തി സമാന്യം വേഗത്തിൽ നിലത്ത്‌ ടീയിൽ ഇരിക്കുന്ന പന്തിനെ മുന്നോട്ടുവീശിയടിച്ചു കഴിഞ്ഞു തലയുയർത്തി നോക്കുമ്പോൾ ഫെയർവെയിലെ മനസ്സിൽ കരുതിയ ഇടത്തിൽ പന്ത് ചെന്ന് പതിയ്ക്കുന്നത് ഏതാണ്ട് ഒരു വൻ ദൗത്യം പൂർത്തിയാക്കുന്ന സന്തോഷം പകരും.

ഒരു മനുഷ്യന്റെ തനതായ സ്വഭാവം അറിയണമെകിൽ അയാളുടെ കൂടെ ഗോൾഫ് കളിക്കണമെന്ന് പറയാറുണ്ട്. നിരാശ, അസൂയ, വൈരാഗ്യം, വാശി എല്ലാത്തിനും ധാരാളം അവസരങ്ങൾ. കളിയ്ക്കിടയിൽ കള്ളത്തരങ്ങൾ കാണിക്കാനും നിരവധി സന്ദർഭങ്ങൾ ഉണ്ടാകും. പലപ്പോഴും കളിക്കാരനും ദൈവവും മാത്രം. ആ അവസരങ്ങളിലും സത്യസന്ധത പുലർത്തുകയെന്നത് ഗോൾഫിന്റെ അലിഖിത പാരമ്പര്യമാണ്. എല്ലാ നിലവാരത്തിലുള്ള കളിക്കാരെയും ഏകദേശ തുല്യതയിൽ എത്തിയ്ക്കുന്ന ഹാൻഡിക്യാപ്‌ വ്യവസ്ഥിതിയും ഗോൾഫിന്റെ പ്രത്യേകതയാണെന്നു പറയാം.എല്ലാവർക്കും സാധ്യതകൾ ഉണ്ടെന്ന ബോധം ആവേശം പകരും.ഏതു പ്രായത്തിലുള്ളവർക്കും ഇത് കളിക്കാനാവും. ടൈഗർ വുഡ്സ് രണ്ടാമത്തെ വയസ്സിൽ കളി തുടങ്ങിയെങ്കിൽ നൂറു വയസ്സിനും മുകളിലുള്ള കളിക്കാരും നിലവിലുണ്ട്.

സാമാന്യ മര്യാദയുടെ നീണ്ട പട്ടിക തന്നെ ഗോൾഫിനുണ്ട്. കൂടെ കളിക്കുന്നവരുടെ ലക്ഷ്യ രേഖയിൽ ചവിട്ടാതിരിക്കുക, വഴി തെറ്റി പറക്കുന്ന പന്തുകൾ അന്വേഷിക്കാൻ കൂട്ടുകാരനെ സഹായിക്കുക , കളിക്കിടയിൽ കേടു പറ്റുന്ന പുൽത്തടങ്ങൾ പൂർവ സ്ഥിതിയിലാക്കുക കളി കഴിയുമ്പോൾ കൈ കൊടുത്തു പിരിയുക, അങ്ങനെ നിരവധി.

ഒരേ കളിസ്ഥലത്തു ഒരേ കളി തന്നെയാണ് കളിക്കുന്നതെങ്കിലും എല്ലാ ദിവസവും നമ്മെ കാത്തിരിക്കുന്നത് പുതിയ അനുഭവങ്ങൾ, പുതിയ പാഠങ്ങൾ പുതിയ അവബോധങ്ങൾ. പലപ്പോഴും ഒരു ജനതയുടെ തന്നെ ഹരമായി മാറുന്ന ഈ കളി രാജ്യങ്ങളുടെ പോലും കാഴ്ചപ്പാടുകളെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചിട്ടുണ്ട്. പതിനഞ്ചാം നൂറ്റാണ്ടിൽ ഗോൾഫ് കളി തുടങ്ങി വച്ച സ്കോട്ട്ലാൻഡിലെ ജെയിംസ് രണ്ടാമൻ രാജാവ് ഈ കളി നിയമം മൂലം നിരോധിച്ചെങ്കിൽ തീവ്ര ഇടതുപക്ഷ രാഷ്ട്രങ്ങളായ ചൈനയും വിയറ്റ്നാമും ഇപ്പോൾ നെൽവയലുകൾ നികത്തി ഗോൾഫ് കളിക്കളങ്ങൾ നിർമ്മിക്കുന്നു.

ജീവിതവുമായി ഇത്രയധികം സമാന്തര സാദൃശ്യങ്ങൾ ഉള്ള മറ്റൊരു കളിയില്ലെന്നു തന്നെ പറയാം. ലക്ഷ്യത്തെ മുന്നിൽ കണ്ടുകൊണ്ടുള്ള പ്രയാണം.സന്തോഷവും ഇച്ഛാഭംഗവും ഒരേസമയം. വഴിയിലെ എല്ലാ അപകട സാധ്യതകളും അഭിമുഖീകരിക്കാതെ മാർഗമില്ല, കാടും, മേടും, കിടങ്ങും, വെള്ളക്കെട്ടുകളും സമർത്ഥമായി തരണം ചെയ്തേ ലക്ഷ്യത്തിലെത്താൻ സാധ്യമാവൂ. പന്ത് എവിടെ വീഴുന്നുവോ അവിടെ നിന്ന് തന്നെ തുടർന്നുള്ള കളി തുടരണം . വേറെ വഴിയില്ല. നേരെ അടിക്കുന്നവർ ഭാഗ്യവാന്മാർ. കുറഞ്ഞ അടികളിൽ ലക്ഷ്യത്തിൽ എത്തുന്നവർ വിജയികളും. ഓരോ ദിവസവും പുതിയ പുതിയ വെല്ലു വിളികൾ. അടുത്ത ദിവസം എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷകൾ. അപൂർവ്വമായെത്തുന്ന നല്ല നാളുകൾ.

 

Oh! Calcutta

Calcutta

Kottayam to Kolkata is a long way. I had just finished my stint at Mahatma Gandhi University as its First Finance Officer and was repatriated to the Department of Telecommunications, Government of India who charitably posted me as Director (Finance) of Calcutta Telephones, an unappetizing concoction for any civil servant. The year was 1986 and the month December.  Calcutta telephone system was one of the worst in the country then and adding to its woes, the city was cut open through its heart to facilitate the upcoming metro. Cholbe na and gherao were generously used as effective weapons by trade unions. Those were days when one had to wait for years to get a phone connection and months to get their faulty phone repaired.  “Cable pair’’ was the rarest thing. In The Telegraph there was a daily column with a customer’s photograph and his phone number under the caption “My telephone is not working”, a free public service by the city’s most popular English daily.

Coromandel Express reaches Calcutta (as it was called then) by mid morning and on my way to the guest house I reported to the General Manager J.Basu at Telephone Bhavan, BBD Bag. But alas there was a legal impediment to my joining. The incumbent Mr.Chakraborty, an officer of the Indian Postal Service, sat tight on his seat with a stay order from the Calcutta High court allowing “staus quo till further orders”. Gleefully I welcomed the situation, now that Delhi has to give an alternate posting and there was no slot beyond Calcutta to accommodate me making any change in my favor. But this momentary sanguinity was short lived as Swaminathan, the all powerful minion from Sanchar Bhavan informed me to stay back as they are trying to vacate the stay through the Supreme Court. Thus even without any desire of my own, I had the rare privilege of becoming a party in an appeal case in the highest court of the land.

I decided to take it lying down literally. The guest room, euphemistically called Inspection Quarters, at Tiretti Bazar Telephone Exchange was cozy enough and the Calcutta Winter was not angry like Delhi. I was in no great hurry to take on the job and started enjoying the paid holiday thanks to the great Indian judiciary. Every morning I used to go to Telephone Bhawan dutifully and spend some time with Mr. Gopalan the General Manager (Operations), a humourous old gentleman with an unending stock of hilarious anecdotes.

Chakraborty, my adversary in the Court, also was extremely friendly with such an opponent least interested in winning his case. He was an interesting character who was leading some kind of an inter-religious group propagating universal love and brotherhood, a la Din-I Ilahi of Akbar the Great. St. Johns Church, the imposing grand old cathedral on Council House Street, close to the Raj Bhawan, used to open its gates for his meetings every Saturday where I was also invited. That group of people from different faiths gathered in this grand structure built by the English East India Company, talking about peace, love and brotherhood raised admiration in me about Bengalees in general and Chakraborty in particular. The proceedings were more or less similar to a Christian cottage prayer meeting with songs, prayer, a short message and a final benediction. I was highly impressed by the enlightenment of Bengalees with a very civilized mindset evolved under the influence of great reformers like Raja Ram Mohan Roy, Iswar Chand Vidyasagar, Kesub Chandra Sen  etc. and intellectual giants like Tagore and Satyajit Ray. To my surprise I found that their version of Hinduism is that of Universal religion of impersonal monotheism distinct from the pluralistic and multifaceted way Hinduism is practiced elsewhere.

Gopalan’s jokes and Chakraborty’s Din i Ilahi could not take me too far. It was already three weeks for me without any job. Exploring the city was a good way to kill time. The Chinese food market at Sunyet Sen Street close to the exchange building was a real treat in the morning, perhaps the best possible way to start the day with some outstanding refreshing and authentic homemade Chinese food. From momos, and spring rolls to sticky rice and even chicken pies, the place served amazingly sumptuous foods. The Chinese vendors, mostly women, cooked these foods at home and brought to the market early morning. Wonder whether those Chinese women are still there selling dimsums and sui mais in the China Town at Tiretti Bazar.

Later in the day I would be making my day trips in trams slowly chugging through the busy streets enjoying the old world charm of the city of joy gulping down thick sweet tea from thimble sized clay pots (bhanr) and eating lip smacking street food. On return from one of those day trips the caretaker of the Inspection Quarters informed me that the General Manager Mr.Gopalan would like me to contact him for something urgent. I rushed to meet him and with a sly smile he requested me to undertake an urgent journey along with the Welfare Officer to a far off village in 24 Parganas District beyond Diamond Harbour. The mission was simple enough of handing over the compensation payments to the families of two labourers who were asphyxiated in a cable duct the previous day. The bodies were already taken to their villages and the cremations were also over. I could never even think saying no in associating with such a pious duty but the enigmatic smile on the face of Mr. Gopalan left me puzzled. I could read a sense of guilt in the corner of his eyes.

The jeep driver Mahto was a sturdy tribal from Jharkhand who thought it his birth right to overtake all the vehicles with the strength of “Government of India” on the number plate. With the help of some local officers we could locate the houses and hand over the money to the parents of the deceased. Trouble started when we were about to leave. The small group of onlookers and neighbors soon swelled to a boisterous crowd. The Welfare Officer who had accompanied me and the alert driver smelt trouble and both of them jumped to the vehicle. I was still staying back in sympathy for the bereaved families concerned about their ramshackle houses and the poverty stricken circumstances. Without any regard for my caring sentiments Mahto pushed me inside the jeep and drove off like a race car driver.

No sooner we set off than a crowd with sticks and lathis started chasing us. After a safe distance we picked up courage to look back and lo and behold there was a tempo van full of villagers behind us baying for our blood. Fortunately their rickety vehicle was no match for Mahto and his brand new Mahendra jeep. Suddenly it dawned on me that crowd violence comes natural to rural Bengal and our escape is providential. But for the rustic common sense and the impressive driving skills of Mahato we would have been referred in the past tense now.

The next morning Mr. Gopalan the wily south Indian was all apologies as he had foreseen far worse with his long years of experience in Calcutta. For me it was a life’s lesson on many counts, a reassurance of psalms 91 “for he shall give his angels charge over thee to keep thee in all thy ways” and a caution note on taking the people you trust for granted. The incident also proved that all the sophistication, enlightenment and the universal brotherhood of Bengalees stop on the borders of Calcutta city.

Maramon- Blessed is the One who does not Stumble

1111Once again I am at Maramon. Sitting here in the crowded pandal I was wondering what brings all these people here in this sweltering heat. In the inaugural day itself the Metropolitan made it clear that it is not a revival meet as many think but more of an occasion for understanding the deeper meanings of the word of God. How many among this multitude have come with that altruistic intention in search for the ultimate truth? I am more with the jesting Pilate who asks “What is truth?” and would not stay for an answer.
So what brings ME here? Being a Syrian Christian born in a Marthoma family, the spirit of Maramon runs in the veins. I had heard my father talk about his trips to Kozhenchery by country boat from Mavelikara, listening to renowned speakers like Kagawa, the Japanese Missionary, William Mott, the Nobel Peace Prize winner and Stanley Jones the staunch Methodist. As a college student I remember roaming around the stalls and booths outside the venue and just return without ever sitting inside for two torturing hours.
Much water has flowed down the river Pamba since then. Slowly I was caught inside without ever recognizing it. It was the final day of the convention in 2004. I was there in one of those back seats. Dr.Cleophus LaRue had just concluded his phenomenal oration. The crowd was about to disperse with the customary song “sthuthippin.. sthuthippin..” Suddenly there was a cloudburst and a huge downpour. The choir smoothly changed over to “Asissam maari”(the Malayalam version of “Showers of blessing”) as if on a hint from above. And that was indeed an year of blessing for me personally. Ever since, I attended the Convention in unquestioning obedience. Just as a whole week seems to go waste without a church attendance on Sunday, the prospects of the year ahead seem to depend on your annual attendance at Maramon.
Well! My reason tells me that the Universe out there runs on the laws of physics and chemistry. Is there really a living God up there who keeps a watch over you as a loving father or a caring uncle? Is there life after death? Is there heaven and hell or a re-birth waiting for you depending on your deeds on this earth? There is little to believe that anything is left after you lose your consciousness and finally close your eyes, except as some memories of your loved ones. Are our prayers answered indubitably though we sing day in and day out to a God who is supposed to listen to your every prayer? Of course as Christians we can always find excuses for the failed prayers. Trapped in the misgivings of the past and uncertainties of future we are constantly on the lookout for citadels of refuge, clutches to support ourselves.
Though I know all the arguments to support the above rational view I still pray to my God for benevolence and peace despite the cerebral spins. Though my trust in the Lord may not be exactly like Mount Sion that abideth for ever, I love to hang on to that old God and say my daily prayers.

Post Script:

February 2018: This year too I was at Maramon and Dr. Rajkumar Ramachandran appeared to respond to my blog. Among many other things he spoke that day his reference to St.Thomas (doubting Thomas) was very much topical to me. It is true that Jesus did not answer Pilate during the trial when he raised the question “What is truth”. But in John Chapter 14 vs.6 Jesus had already answered the question to Thomas his disciple:  “I am the way the truth and the life”. Why this was specifically revealed to Thomas? According to Dr.Rajkumar, may be Jesus foresaw that Thomas was to be the apostle for India taking the gospel to the “argumentative Indians” like me.